Działania organów skarbowych

w nawiązaniu do sprawy luxona

  • Jest to kolejny artykuł dotyczący prowadzonego postępowania kontrolnego w firmie Luxona sp. z o.o., kontrola ta dotyczy rozliczenia podatku od towarów i usług za okres II i III kwartał 2014 r. Kontrola została wszczęta w dniu 17 października 2014 r., a teoretycznie zakończona 03 listopada 2021 r., dlaczego teoretycznie? Ponieważ organ podatkowy zakończył ją „Wynikiem kontroli”, o czym więcej pisałem tutaj, z którym spółka nie zgadza się szczególnie co do uzasadnienia tego dokumentu i dlatego też złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wcześniej do tego Sądu została złożona skarga od wydanej decyzji podatkowej tegoż organu podatkowego na ten temat można przeczytać tutaj.

Postępowanie egzekucyjne

  • W czasie prowadzonej kontroli podatkowej, doszło do przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego z naruszeniem przepisów obowiązującego wówczas prawa. W tej czynności uczestniczyły inne organy skarbowe, w tym jako wierzyciel Naczelnik Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego w Sosnowcu oraz organ prowadzący egzekucję Naczelnik Urzędu Skarbowego w Tarnowskich Górach. Egzekucja dotyczyła naliczonego w ostatecznej decyzji podatkowej zobowiązania podatkowego, decyzję jako organ pierwszej instancji wydał Naczelnik Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach, a utrzymał ją w mocy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach. Egzekucję przeprowadzono mając świadomość złożonej skargi na decyzję do Sądu, jednak nie to było powodem złożenia zażalenia, przez pełnomocnika spółki, powodem był sposób jej przeprowadzenia, gdzie naruszono obowiązujące przepisy prawa, polegające a tym, iż przeprowadzono egzekucję nie powiadamiając spółki o jej wszczęciu tj. niezgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 1966 Nr 24 poz.151 t. j.), z tym że, w czasie przeprowadzenia egzekucji obowiązywały przepisy (Dz.U. 2017 poz. 1201), które następnie ustawodawca zmienił.
    • Art. 33. § 1. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;
    • Art. 26 § 5. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.
  • Jak wynika z literalnego brzmienia art. 26 & 5 pkt. 1 wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, w tym przypadku jednak organ prowadzony egzekucję taki odpis tytułu doręczył spółce ponad tydzień po przeprowadzeniu egzekucji, o której spółka dowiedziała się wchodząc na rachunek bankowy gdzie w historii znajdowało się potwierdzenie przelewu, było to 21 października 2019 r., tydzień wcześniej tj. 14 października 2019 r. organ prowadzący egzekucję skierował do banku prowadzącego rachunek spółki Luxona tytuł wykonawczy 2471-SEW1.723.2884.2019 wraz z wnioskiem o przeprowadzenie egzekucji, bank miał obowiązek zablokowania środków finansowych zgromadzonych na rachunku do wysokości kwoty zobowiązania, a następnie po 7 dniach, jeżeli nie wpłynęło zażalenie spółki, przelać wymaganą kwotę na konto wierzyciela. Problem w tym, że takie zażalenie nie mogło wpłynąć ponieważ spółka nie otrzymała żadnej informacji o wszczęciu egzekucji. Taką informację wraz z tytułem wykonawczym organ egzekucyjny wysłał do spółki w dniu 28 października 2019 r., a w dniu 30 października 2019 r. pismo to odebrałem w urzędzie pocztowym, a więc jest to dzień doręczenia tytułu wykonawczego, tym samym spełniający wymóg wskazany w przepisie, do wszczęcia egzekucji. W związku z tym pełnomocnik złożył zażalenie do organu egzekucyjnego.

Organ egzekucyjny a wierzyciel

  1. Mogłoby się wydawać, że sprawa jest jasna i oczywista organ egzekucyjny, popełnił błąd i źle przeprowadził egzekucję, można było rozumieć, każdemu może się zdarzyć popełnić błąd, czy naruszyć przepis prawa, dlatego złożone zażalenie również powinno zostać w sposób oczywisty i zrozumiały odebrane i tym samym rozpoznane zgodnie z przepisami prawa przez organ egzekucyjny, tym bardziej, że do zażalenia pełnomocnik załączył dowody, które jednoznacznie potwierdzały, że egzekucję przeprowadzono z naruszeniem pw. przepisu prawa. Dokładnie było to potwierdzenie przeprowadzenia operacji na rachunku spółki, czyli potwierdzenie przelewu z dnia 21 października 2019 r. oraz kopertę z datą nadania korespondencji, przez organ egzekucyjny z tytułem wykonawczym. Poniżej zamieszczę potwierdzenie przelewu i awizo, co prawda w dalszej części zostanie też potwierdzone to w postanowieniu organu data odebrania tytułu wykonawczego.
  1. Jednak w tym przypadku, jak za chwilę przedstawię sprawa ta nie jest tak prosta i oczywista jak mogłoby się to wydawać. Otóż pod koniec grudnia 2019 roku, spółka Luxona odebrała postanowienie nr. 2471-SEW-1.720.546.19 2019.BA.112425.KIK, dotyczące złożonego zażalenia, którego nie wiedząc dlaczego autorem nie był organ egzekucyjny tylko organ będący wierzycielem, nie wiedząc też dlaczego postanowienie zostało wysłane bezpośrednio do spółki a nie do pełnomocnika spółki. Tym samym doszło do kolejnego naruszenia przepisów prawa w związku z egzekucją, co spowodowało złożenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zażalenia na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji;
    1. Art. 17. § 1. O ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia.
    2. Art. 34 & 1 Zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1–7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1–5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a–f i pkt 9, stanowiska wierzyciela nie wymaga się
  2. Zaskarżonemu orzeczeniu pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak doręczenia przedmiotowego postanowienia pełnomocnikowi zobowiązanego podmiotu oraz przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, o których pisałem powyżej.
    1. Art. 40 par. 2 k.p.a. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika.
  3. Jak się okazało Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, wydając w dniu 25 maja 2020 r. postanowienie nr. 2401-IEW2 .720.11.2020.2 stwierdził
    1. „niedopuszczalność ww. zażalenia z uwagi na fakt, że powyższe postanowienie nie weszło do obrotu prawnego. Uzasadniając, że skoro organ wydający postanowienie na zażalenie przesłał wydane postanowienie bezpośrednio stronie z pominięciem ustanowionego pełnomocnika, to takie postanowienie nie wywołuje skutków prawnych.”
  4. Następnie okazało się, że ten sam organ będący wierzycielem wydał kolejne postanowienie, doszło do tego po tym, jak pełnomocnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wydane postanowienie II instancji. W skardze tej pełnomocnik oprócz pw. naruszeń przepisów prawa zarzucił jeszcze naruszenie art. 110 § 1 k.p.a. w zw. z 126 k.p.a. i art. 134 k.p.a. poprzez błędną interpretację przepisów związaną z bezpodstawnym uznaniem, iż postanowienie Naczelnika Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego w Sosnowcu nie weszło do obrotu prawnego, pomimo doręczenia go skarżącej spółce.
  5. W drugim postanowieniu organ będący wierzycielem zmienił tylko numer postanowienia 2471-SEW-1.720.546.19.2019.BA.45 I 39.KIK oraz datę wydania 29 czerwca 2020 r. jednak tym razem przesłał postanowienie do ustanowionego pełnomocnika spółki. Co jest w tym postanowieniu istotne cytuję;
    1. „Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 § I pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Naczelnik Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego wskazuje, iż zgodnie z otrzymaną informacją- pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w Tarnowskich Górach z dnia 28 listopada 2019 r. znak 2430-SEE.71l.20 14067.2019/110463 (data wpływu do tut. Urzędu 09 grudnia 2019 r.) doręczono zobowiązanej Spółce odpis tytułu wykonawczego oraz odpis zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, co potwierdził w dniu 30 października 2019 r. swoim podpisem Krzysztof W.”
  6. Po pierwsze autor cytatu odnosi się do art. 33 & 1 pkt. 6, chociaż treść odniesienia się świadczy o okoliczności faktycznej dotyczącej podstawy prawnej z art. 26 & 5, a dodatkowo autor potwierdza datę doręczenia w dniu 30 października 2019 r. spółce odpisu tytułu wykonawczego tym samym potwierdzając, że miało to miejsce później niż przeprowadzono egzekucję. Po drugie zgodnie z art. 34 & 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, właściwym do rozpoznania zażalenia na przeprowadzoną egzekucję jest organ egzekucyjny a nie organ będący wierzycielem, tym samym organ ten wydając dwukrotnie postanowienie na zażalenie przekroczył swoje uprawnienia jako funkcjonariusz publiczny. W związku z tym postanowieniem pełnomocnik po raz kolejny złożył zażalenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach.
  7. Jako organ II instancji w dniu 09 października 2020 r wydał postanowienie nr. 2401-IEW2 .720.12.2020.6na zażalenie w którym;
    1. „Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie.”
  8. Nadto w uzasadnieniu napisał;
    1. „Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Naczelnik Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego wskazał, iż zgodnie z otrzymaną informacją od Naczelnika Urzędu Skarbowego w Tarnowskich Górach – pismo z dnia 28 listopada 2019 r. znak 2430- SEE.711.20 14067.2019/110463 – odpis tytułu wykonawczego oraz odpis zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego doręczono zobowiązanej Spółce, co potwierdził w dniu 30 października 2019 r. swoim podpisem Krzysztof W.”
  9. Tym samym skopiował treść z postanowienia wydanego przez organ będący wierzycielem, nawet nie robiąc tego w formie cytatu, tylko typowo kopiuj wklei czym dopuścił się nie dopełnienia swojego obowiązku, gdyż jako organ II instancji ma obowiązek zweryfikować prawidłowość wydanego przez organ I instancji postanowienia. Gdyby w tym przypadku tego dokonał, to musiałby dojść do podważenia tej treści a nie się z nią zgodzić.
    1. Czyż można uznać za prawidłową ocenę sytuacji, gdy w dniu 21 października 2019 r. bank przeprowadził egzekucję przelewając środki finansowe na konto wierzyciela a stronie zobowiązanej dostarczono odpis tytułu wykonawczego w dniu 30 października 2019 r., jako zgodne z art. 26 & 5 pkt. 1, który mówi „Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego„?
  10. W moim rozumowaniu, według tego przepisu, wszczęcie egzekucji może mieć miejsce wówczas, gdy zobowiązanemu w tym przypadku spółce Luxona dostarczono tytuł wykonawczy, przed dniem przeprowadzenia egzekucji a więc tytuł wykonawczy powinien zostać dostarczony przed dniem 21 października 2019 r. W tym miejscu odwołam się jeszcze do kolejnego przepisu, który dotyczy organu egzekucyjnego i banku, który ma wykonać egzekucję;
    1. Art. 80. § 1. Organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego.
  11. A więc jak wynika z tego przepisu jest to potwierdzenie, że zobowiązany powinien zostać powiadomiony 7 dni przed dokonaniem egzekucji, tak jak bank, który ma czas 7 dni na zawiadomienie organu egzekucyjnego o przeszkodzie wykonania egzekucji z powodu braku środków finansowych itp. Co jeszcze jest warte wspomnienia z postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach to chociażby fakt, cytuję;
    1. „Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach po analizie stanu faktycznego i prawnego sprawy stwierdza, co następuje. Na wstępie tutejszy organ odniesie się do zasadności rozpatrzenia niniejszego postanowienia w oparciu o nieobowiązujące już przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, które uchylone zostały ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (tekst jedn. Dz.U. z 2019r. poz. 2070 ze zm.). Zaznaczyć jednak należy, że na mocy art. 13 ww. ustawy dotychczasowe przepisy znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie.”
  12. W tym miejscu dodam, że co prawda w dniu 11 września 2019 r. wydano nową ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jednak stawa ta weszła w życie z dniem 30 lipca 2020 r. roku, więc nie miała żadnego wpływu na przepisy obowiązujące w czasie przeprowadzenia egzekucji jak i wydania postanowień przez organ będący wierzycielem. Teraz przytoczę kolejne cytaty z treści postanowienia;
    1. „Na wstępie argumentacji uzasadniającej podjęte niniejszym postanowieniem rozstrzygnięcie tutejszy organ zauważa, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje środek zaskarżenia czynności podejmowanych w postępowaniu egzekucyjnym w postaci zarzutu. Szczególne unormowanie terminu do wniesienia zarzutu powoduje, iż za pomocą tego środka zobowiązany może poszukiwać ochrony prawnej jedynie we wstępnej fazie postępowania egzekucyjnego, tj. 7 dni od doręczenia tytułu wykonawczego, o czym został w sposób odpowiedni pouczony.”
  13. Trudno zrozumieć w jakim celu zostało to wskazane w uzasadnieniu, tym bardziej, że dalej organ pisze, tak;
    1. Przedmiotem niniejszego postępowania zażaleniowego jest wydane w postępowaniu egzekucyjnym postanowienie organu pierwszej instancji w zakresie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów sformułowanych przez Zobowiązanego na podstawie art. 33 § 1 pkt I i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427).
  14. Zwracam uwagę, że cytat poprzedni odnosi się do złożonego zażalenia na przeprowadzoną egzekucję o czym świadczy wskazanie czasu jaki został przewidziany na złożenie zażalenia, natomiast ten cytat odnosi się już do kwestii zażalenia na wydane postanowienie przez wierzyciela jako organu nie uprawnionego. Mało tego organ w tym cytacie wskazuje również, że przedmiotem jest zażalenia jest wydane postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie zarzutów sformułowanych na podstawie art. 33 & 1 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427), co jest nie prawdą, gdyż data wydania tej ustawy to 2020-08-07, a więc została wydana prawie rok później niż zostało złożone zażalenie w którym zresztą wskazano art. 33 & 1 pkt. 6, dodam jeszcze, że wskazana ustawa z 2020 r. poz. 1427 w art. 33 & 1 nie zawiera pkt. 1 i 2
    1. art. 33 & 1 Zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.
  15. Świadczy to tylko i wyłącznie o świadomym działaniu tego organu II instancji, by w sposób niezgodny z prawem utrzymać w mocy wydane postanowienie, tym samym działając ze szkodą dla spółki. Następnie dalej organ ten wskazuje cytuję;
    1. „Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:”
  16. Dalej wymieniając kolejne punkty tego przepisu, jednak ten przepis o takiej treści pochodzi z dziennika ustaw obowiązującego w czasie złożenia zażalenia, przez pełnomocnika i jak widzimy treść tego przepisu jest całkiem inna. Nie wspomnę, że treść z nowszej ustawy jest nielogiczna chociażby pod względem rozpoznania zażalenia przez organ będący wierzycielem w sytuacji gdy zarzuty wskazane w zażaleniu dotyczą organu egzekucyjnego i jego naruszenia przepisów prawa. W dalszej kolejności organ odnosi się do zarzutu z art. 34 & 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdzie po jego przytoczeniu pisze tak;
    1. „Jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu ( art.34 § la tej samej u.p.e.a. ). Z kolei w myśl art. 34 § 4 ww. ustawy organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.”
  17. W tej kwestii przypomnę, że zarzut nie dotyczył kwestionowania wysokości wymaganej należności pieniężnej, tylko zażalenie zostało złożone na podstawie art. 33 & 1 pkt. 6 o czym mówi art. 34 & 1 i dotyczyło kwestii przeprowadzenia egzekucji z naruszeniem przepisu z art. 26 & 5 tejże ustawy. Co z kolei zgodnie z art. 34 & 4 zobowiązuje organ egzekucyjny po otrzymaniu stanowiska od wierzyciela do wydania postanowienia na zażalenie, o czym sam organ wskazuje w tym cytacie.
  18. Dalej organ odnosi się do kolejnych zarzutów i pisze tak;
    1. „Odnośnie zarzutów naruszenia cyt.:,, art. 110 k.p.a. w zw. z 126 k.p.a. i 40 par. 2 k.p.a. poprzez doręczenie pełnomocnikowi zobowiązanego podmiotu postanowienia z dnia 29 czerwca 2020 r. podczas gdy do spółki Luxona Naczelnik skierował postanowienie z dnia 20 grudnia 2019 r. dotyczące tej samej sprawy,” wskazać należy, że: Stosownie do art. 40 § 2 Kpa, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika pisma doręcza się pełnomocnikowi. Z treści tego przepisu wynika dla organu administracji publicznej nakaz doręczania postanowień ( oraz innych pism w toku postępowania) Pełnomocnikowi, który został ustanowiony przez Stronę.[…] Natomiast zgodnie z art. 110 § 1 Kpa organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej (artykuł ten ma zastosowanie również do postanowień, zgodnie z art. 126 Kpa). Zatem do chwili doręczenia postanowienia Pełnomocnikowi – który w niniejszej sprawie został ustanowiony, postanowienie nie wywołuje skutków prawnych. Mając na uwadze brzmienie powyższych przepisów zdaniem tutejszego organu należy uznać, że organ pierwszej instancji jest związany jedynie postanowieniem z dnia 29.06.2020r. znak: 2471-SEW-l.720.546.19.2019.BA.45139.KIK, albowiem wcześniejsze postanowienie – tj. z dnia 20.12.2019r. znak: 2471-SEW-l.720.546.19.2019.BA.112425.KIK nie zostało prawidłowo doręczone, czyli nie weszło do obrotu prawnego. Innymi słowy sprawa stanowiska wierzyciela na zarzuty została rozstrzygnięta postanowieniem, które doręczono Pełnomocnikowi. Zatem zdaniem tutejszego organu zarzuty naruszenia art. 110 k.p.a. w związku z 126 k.p.a. i 40 par. 2 k.p.a. należy uznać za niezasadne.”
  19. W mojej ocenie, wskazać należy, że organ II instancji jak można przeczytać uznał zarzuty z art. 110, art. 126 i art. 40 & 2 kodeksu postępowania karnego za niezasadne, owszem można byłoby to zrozumieć gdyby organ ten w pierwszej kolejności stwierdził, że organ będący wierzycielem był organem nieuprawnionym do wydania postanowienia odnośnie złożonego zażalenia na egzekucję. W zamian tego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach pisze tak;
    1. „W dalszej kolejności Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, odniesie się do zawartego w zażaleniu zarzutu naruszenia art. 33 § I pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 26 § 5 pkt I i 2”
  20. Przywołując następnie brzmienie art. 26 & 5 pkt. 1 i 2 przypominając, że już wcześniej odnosił się do art. 33 & 1 pkt. 6 z tym, że teraz ja przypomnę, iż zrobił to przywołując ustawę, której w czasie zażalenia jeszcze nie powstała oraz wskazując art. 33 & 1 pkt. 1 i 2, który nie istnieje w przywołanej ustawie. Więc zobaczmy co pisze organ dalej
    1. Zdaniem tutejszego organu naruszenie wskazanych powyżej przepisów nie wystąpiło. Naczelnik Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego w Sosnowcu zgodnie z informacją otrzymaną od Naczelnika Urzędu Skarbowego w Tarnowskich Górach (mającego w niniejszej sprawie status organu egzekucyjnego) zawartą w piśmie z dnia 28 listopada 2019 r. znak 2430-SEE.711.20 14067.2019/110463, wskazał w zaskarżonym postanowieniu, że zobowiązanej Spółce doręczony został odpis tytułu wykonawczego oraz odpis zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, co potwierdził w dniu 30 października 2019 r. swoim podpisem Krzysztof W. Niejako na marginesie należy wskazać, że osoba ta w imieniu ww. Spółki odbierała również inną korespondencję -przykładowo postanowienie Naczelnika Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego w Sosnowcu z dnia 20.12.2019r. znak: 2471-SEW- 1.720.546.19.2019. BA.112425.KIK. Wystawione w dniu 14.10.2019r. zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nr 2430-SEE. 711.10725034.2019.1.MELNAR skierowane zostało również do Banku Polska Kasa Opieki S.A. i jak wynika z dokumentu ,,HISTORIA KOMUNIKATU” zostało odebrane przez adresata pisma w tym samym dniu. W konsekwencji w dniu 21.10.2019r. na konto organu egzekucyjnego -Naczelnika Urzędu Skarbowego w Tarnowskich Górach wpłynęła kwota 1.201,22zł. przekazana przez ww. Bank w wyniku realizacji zastosowanego środka.”
  21. Kolejny raz organ II instancji, potwierdza prawidłowe rozumowanie organu I instancji, że przeprowadzenie egzekucji w dniu 21 października 2019 r. i doręczenie odpisu tytułu wykonawczego spółce Luxona w dniu 30 października 2019 r. jest zgodne z treścią przepisu z art. 26 & 5 pkt. 1 mówiącego, że wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Mało tego robi to w sposób świadomy wskazując odpowiednie daty zaistniałych czynności. Następny cytat;
    1. W niniejszej sprawie dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego był dzień wystawienia tytułu wykonawczego. Podstawą wystawionego w dniu 14.10.2019r. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nr 2430-SEE.711.10725034.2019.1.MELNAR skierowanego również do Banku Polska Kasa Opieki S.A. był art. 80 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego.”
  22. Ten cytat po raz kolejny potwierdza świadome działanie na niekorzyść spółki, gdzie w pierwszym zdaniu organ ten pisze, że dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego był dzień wystawienia tytułu wykonawczego. Z tym, że dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest czym innym niż wszczęcie egzekucji, tak czy inaczej nie zmienia to faktu, że zobowiązana spółka powinna otrzymać odpis tytułu wykonawczego i dopiero można byłoby wszcząć egzekucję, dokładnie powinna otrzymać to w tym samym dniu w którym dostarczono wniosek do banku, a więc w dniu 14 października 2019 r.
  23. W sumie, organ podatkowy w związku z wyrokiem WSA w Gliwicach uchylającym decyzję podatkową, musiał zwrócić przejęte środki finansowe w ramach przeprowadzonej egzekucji, co jednak nie zmienia faktu, że zarówno organ będący wierzycielem jak i organ egzekucyjny oraz organ II instancji przekroczyli bądź nie dopełnili swoich obowiązków jako funkcjonariusze publiczni. Co też stało się powodem do złożenia do Prokuratury zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa, przez te organy, o czym więcej tutaj.

Jednak to nie wszystko

  • Przypomnę zażalenie na egzekucję zostało złożone do organu egzekucyjnego w dniu 31 października 2019 r., natomiast organ ten jako właściwy wydał swoje postanowienie dopiero po tym, gdy wcześniej wydał dwukrotnie postanowienie organ będący wierzycielem oraz dwukrotnie wypowiedział się Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, dokładnie w dniu 12 luty 2021 r.. Poniżej opublikuję to postanowienie, a jednocześnie tylko do części się odniosę, by nie powtarzać tego o czym już pisałem powyżej.
  • Na początku wskażę, że organ egzekucyjny odwołał się w sposób prawidłowy do obowiązujących przepisów ustawy o postępowaniu w egzekucji administracyjnej, jeżeli chodzi o przepisy art. 34 & 1, natomiast inaczej już wyglądała interpretacja przepisów z art. 26 & 5 pkt. 1 i 2, w tym miejscu wyjaśnię, że przepis ten odnosi się do dwóch innych znaczeń w pkt. 1 mowa jest o zobowiązanym a w pkt. 2 o dłużniku zgodnie z art. 1a ustawy o postępowaniu w egzekucji administracyjnej zostały określone te dwa pojęcia i tak w pkt. 3 dłużniku zajętej wierzytelności – rozumie się przez to dłużnika zobowiązanego, jak również bank, pracodawcę, podmiot prowadzący działalność maklerską, trasata oraz inne podmioty realizujące, na wezwanie organu egzekucyjnego, zajęcie wierzytelności lub innego prawa majątkowego zobowiązanego; w pkt. 20 zobowiązanym – rozumie się przez to osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym – również osobę lub jednostkę, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają;
  • Czyli w tym przypadku doszło do naruszenia art. 26 & 5 pkt. 1, jednak organ egzekucyjny próbuje swoją interpretację tego przepisu oprzeć na występującym w przepisie łączniku „lub” twierdząc, że przesłanki te mogą zaistnieć w zależności od chwili doręczenia odpowiednich dokumentów zobowiązanemu. A faktycznie ustawodawca miał na myśli wystąpienie zależności czy mówimy o zobowiązanym czy o dłużniku. Na to postanowienie w sumie nie odpowiedziała spółka, ponieważ postanowiła złożyć zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa do Prokuratury. Dlatego też zadziwiającym było, gdy w dniu 18 stycznia 2022 r. trzymała ponownie to samo postanowienie wraz z pismem przewodnim, które poniżej udostępniam. W tym przypadku jednak spółka postanowiła w dniu 04 luty 2022 r. odpowiedzieć na pismo i odnieść się do postanowienia, zwykłym pismem, które nie miało formy zażalenia czy skargi. Jedynie co to przedstawiając swoją ocenę w sprawie rozpoznania zażalenia i co do treści pisma przewodniego.
  1. W związku z tym jakie było zaskoczenie spółki, gdy w dniu 14 marca 2022 r. odebrała postanowienie nr. 2401-IEE.711.151.2022.2/MK wydane w dniu 11 marca 2022 r., przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w którym organ ten pisze;
    1. „Utrzymuję w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Tarnowskich Górach z 12.02.2021 r., nr 2430-SEE.711.644.2021 [1].[…] 4.02.2022 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło zażalenie Państwa Spółki z tego samego dnia złożone przez nowo ustanowionego pełnomocnika w osobie Pana Krzysztofa W.”
  2. To tylko cytat z początku i końcowej treści postanowienia, nad uzasadnieniem nie będę się rozpisywał, ponieważ musiałbym się powtarzać, ale nie w tym rzecz. Z tego wynika, że organ ten rzekomo rozpoznał zażalenie, którego nie było, to po pierwsze, a po drugie, bardzo mnie ciekawi w jaki sposób organ ten wyjaśnił by sprawę chociażby uznania mojego pełnomocnictwa w tej sprawie w przeciwieństwie do kwestionowania mojego pełnomocnictwa w kwestii dotyczącej złożonego wniosku o stwierdzenie nieważności wydanej decyzji uchylającej wcześniejszą decyzję do ponownego rozpoznania o czym więcej tutaj. W związku z tym, że w moim przekonaniu to postanowienie ma na celu podważenie złożonego zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa, to uważam, iż spółka powinna przekazać ten materiał do Prokuratury jako dowód świadczący o tworzeniu fałszywych dowodów czy tworzeniu dokumentów niepolegających na prawdzie.

Tyko merytoryczne komentarze

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

%d bloggers like this: