Rozpoznanie skargi, przez Trybunał

WPROWADZENIE

  1. W tym artykule, chciałbym podzielić się kolejnym własnym doświadczeniem życiowym, które wiąże się z wymiarem sprawiedliwości jednak z tą różnicą, że dotyczy to europejskiego wymiaru sprawiedliwości. Dokładnie temat dotyczy rozpoznania, przez Europejski Trybunał Praw Człowieka, dwóch skarg złożonych od prawomocnego wyroku wydanego przez Sąd Apelacyjny w Wrocławiu, w sprawie pod sygn. Akt. II AKa 433/19 o której pisałem tutaj.
  2. Dla nieczytających artykułu dotyczącego tego procesu, krótko tylko napiszę najbardziej istotne informacje. Otóż Sąd II instancji w wydanym wyroku zmienił wyrok Sądu I instancji, tym samym uniewinnił nas od przestępstwa z art. 299 & 1 kk czyli „prania pieniędzy” uchylił art. 33 & 1 i 2 k. k. s. dotyczący uzyskania korzyści majątkowej oraz mojej partnerce zmienił kwalifikację prawną czynu z art. 258 & 3 kk na art. 258 & 1 kk, czyli nie kierowanie grupą przestępczą, tylko udział w grupie przestępczej. Natomiast skazał nas z art. 271 & 1 kk oraz art. 9 k. k. s. w zw. z art. 62 & 2 k. k. s. i art. 56 & 1 k. k. s. z tym, że stosując przepisy ustawy obowiązujące w czasie orzekania a nie w czasie gdy miało dojść do popełnienia przestępstwa o czym świadczy art. 2 & 2 k. k. s. i art. 4 & 1 kk, tutaj chciałbym wspomnieć, że w mojej ocenie przepisy te są niezgodne z art. 42 ust. 1 w zw. z art. 8 Konstytucji RP., który mówi „Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia i Przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej. Natomiast te dwa przepisy mówią „Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.
  3. W przypadku art. 2 & 2 k. k. s. i art. 4 & 1 kk, zamierzam złożyć wniosek do Rzecznika Praw Obywatelskich, by jako organ uprawniony wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego o wypowiedzenie się co do zgodności tych przepisów z art. 42 ust. 1 Konstytucji RP.
  4. W finale Sąd Apelacyjny w wydanym wyroku, pomimo zmiany wyroku I instancji skazał nas na 2 lata pozbawienia wolności, zawieszając wykonanie wyroku na okres 5 lat, co w porównaniu z karami 8 czy 6 lat pozbawienia wolności ma znaczenie. Z tym, że nie zmienia to faktu, że zostaliśmy skazani za przestępstwo, którego nie było, albo nie mogliśmy popełnić, co gorsze wyrok ten praktycznie zamknął nam drogę do złożenia skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego. Ponieważ prawnicy mieli różne zdania, doszło do sytuacji, że ja korzystałem z możliwości złożenia kasacji do Sądu Najwyższego a moja partnerka wybrała opcję złożenia skargi do ETPC.

europejski trybunał praw człowieka

  1. I Skarga
  2. W dniu 15 czerwca 2021 r. moja partnerka złożyła do ETPC skargę, zachowując termin 6 miesięcy na wniesienie skargi o czym mówi Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, w dniu 01 luty 2022 wprowadzono 4 miesięczny termin do złożenia skargi, European Convention on Human Rights (coe.int)
    1. art. 35 & 1 Trybunał może rozpatrywać sprawę dopiero po wyczerpaniu wszystkich środków odwoławczych, przewidzianych prawem wewnętrznym, zgodnie z powszechnie uznanymi zasadami prawa międzynarodowego, i jeśli sprawa została wniesiona w ciągu sześciu miesięcy od daty podjęcia ostatecznej decyzji.
  3. Wskazana podstawa dotyczy zarzutów wskazanych w skardze z Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności a dokładnie;
    1. art. 6 & 1 Każdy ma prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony ustawą przy rozstrzyganiu o jego prawach i obowiązkach o charakterze cywilnym albo o zasadności każdego oskarżenia w wytoczonej przeciwko niemu sprawie karnej. Postępowanie przed sądem jest jawne, jednak prasa i publiczność mogą być wyłączone z całości lub części rozprawy sądowej ze względów obyczajowych, z uwagi na porządek publiczny lub bezpieczeństwo państwowe w społeczeństwie demokratycznym, gdy wymaga tego dobro małoletnich lub gdy służy to ochronie życia prywatnego stron albo też w okolicznościach szczególnych, w granicach uznanych przez sąd za bezwzględnie konieczne, kiedy jawność mogłaby przynieść szkodę interesom wymiaru sprawiedliwości.
    2. art. 7 & 1 Nikt nie może być uznany za winnego popełnienia czynu polegającego na działaniu lub zaniechaniu działania, który według prawa wewnętrznego lub międzynarodowego nie stanowił czynu zagrożonego karą w czasie jego popełnienia. Nie będzie również wymierzona kara surowsza od tej, którą można było wymierzyć w czasie, gdy czyn zagrożony karą został popełniony.
  4. Europejski Trybunał Praw Człowieka w składzie jednego sędziego Peter Paczolay – oddalił skargę uznając za niedopuszczalną powołując się na art. 35 ust. 1. Regulamin ETPC mówi.
    1. art. 47 & 6 Za datę wniesienia skargi w rozumieniu art. 35 § 1 Konwencji przyjmuje się datę wysłania do Trybunału formularza skargi spełniającego wymogi określone w niniejszym artykule. Za datę wysłania przyjmuje się datę stempla pocztowego.
  5. Ponieważ został zachowany termin 6 miesięcy, miałoby to oznaczać, że nie zależnie czy licząc termin od dnia wydania wyroku prawomocnego czy też od dnia dostarczenia obrońcy tego wyroku, termin został zachowany. Tutaj dodam, że od dnia 01 luty 2022 r. został termin ten skrócony z 6 do 4 miesięcy
  6. Za tym, powodem oddalenia, było nie wyczerpanie wszystkich środków odwoławczych, czyli brak skargi kasacyjnej złożonej do Sądu Najwyższego. Co było można uznać za zasadne, a więc dlaczego partnerka nie skorzystała z tego odwołania? Otóż, dlatego że polskie przepisy Kodeksu postępowania karnego w stosunku co do możliwości i powodów złożenia kasacji, w moim przekonaniu są dyskryminujące dla skazanych wyrokiem, w którym Sąd zawieszanie wykonanie kary, ponieważ umożliwia jedynie w przypadku uchybień przepisów z art. 439 k p k, czyli bezwzględnych przyczyn odwoławczych. I chociaż, były przesłanki ku temu, jednak adwokaci, nie dawali szans na powodzenie takiej skargi kasacyjnej, nadto wiązało się to z kosztami. Tutaj dodam, że adwokaci mieli rację, co potwierdziło oddalenie mojej skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy.
  7. ETPC wskazał jeszcze;
    1. art. 35 & 3 (a) Trybunał uznaje za niedopuszczalną każdą skargę indywidualną wniesioną w trybie artykułu 34, jeśli uważa, że: skarga nie daje się pogodzić z postanowieniami niniejszej konwencji lub jej protokołów, jest w sposób oczywisty nieuzasadniona lub stanowi nadużycie prawa do skargi;
  8. Co do tej podstawy , to dotyczy ona tylko jednego z zarzutów wskazanych w skardze a więc przepisu prawa zawartego w Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności a dokładnie;
    1. art. 6 & 3 (d) Każdy oskarżony o popełnienie czynu zagrożonego karą ma co najmniej prawo do:
    2. przesłuchania lub spowodowania przesłuchania świadków oskarżenia oraz żądania obecności i przesłuchania świadków obrony na takich samych warunkach jak świadków oskarżenia;
  9. Trudno zrozumieć jakimi argumentami kierował się ETPC w tym przypadku, skoro z protokołu posiedzenia Sądu wprost wynika, że został przesłuchany główny świadek, pod usprawiedliwioną nieobecność oskarżonej, oczywiście zdaniem Sądu nieobecność ta była nieusprawiedliwiona, jednak czy za taką można uznać nieobecność, gdy oskarżona musiała wybrać jedną z dwóch rozpraw rozpoznawanych w tym samym czasie w dwóch innych Sądach z siedzibami w innych miastach?
  10. II Skarga
  11. W dniu 08 listopada 2021 r. po wykorzystaniu wszystkich krajowych środków odwoławczych, również złożyłem skargę do ETPC, zachowując termin 6 miesięcy od wydania decyzji Sądu Najwyższego, tym samym zachowując termin wskazany w Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Skarga ta również dotyczyła zarzutów z art. 6 & 1, art. 6 & 3 (d) oraz art. 7 & 1 Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Ponieważ przytoczone przepisy są spójne nie będę po raz kolejny przytaczał.
  12. Europejski Trybunał Praw Człowieka w składzie jednego sędziego Peter Paczolay – oddalił skargę uznając za niedopuszczalną powołując się na art. 35 & 1 co do zarzutu z art. 6 & 1. W tym przypadku mogłoby się wydawać, że dochodzi do pewnej sprzeczności w przyjętej przez ten sam skład Trybunału konkluzji, ponieważ o ile logiczną konkluzją wydawała się być, ta przedstawiona w decyzji uznającej za niedopuszczalną skargę mojej partnerki, a więc nie wykorzystanie wszystkich środków krajowych zachowując termin 6 miesięcy od wydania prawomocnego wyroku. Tak w przypadku mojej skargi złożonej po wykorzystaniu środków odwoławczych przyjęcie przez ETPC konkluzji, że nie zachowano terminu na złożenie skargi jest sprzeczne z konkluzją przyjętą w decyzji od skargi złożonej przez moją partnerkę.
  13. Jednak w rzeczywistości nie chodzi o sprzeczność konkluzji, tylko powodem oddalenia mojej skargi, jest kwestia dotycząca wcześniej złożonej skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego, w której obrońca miał nie wskazać naruszenia przepisów Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Dlatego też ETPC wskazał, na odwołanie się do orzeczenia ETPC dotyczącego (Azinas V. Cyprus [GC] nr. 56679/00, & 38, ECHR 2004 – III), zacytuję;
    1. & 38 Chociaż w kontekście mechanizmów ochrony praw człowieka zasada wyczerpania krajowych środków odwoławczych musi być stosowana z pewnym stopniem elastyczności i bez nadmiernego formalizmu, nie wymaga to jedynie, aby wnioski były składane do właściwych sądów krajowych i aby korzystały ze środków odwoławczych mających na celu zakwestionowanie zaskarżonych orzeczeń. które rzekomo naruszają prawo wynikające z Konwencji. Zwykle wymaga on również, aby skargi, które mają być wniesione później na szczeblu międzynarodowym były wygłoszone przed tymi samymi sądami, przynajmniej merytorycznie i zgodnie z wymogami formalnymi i terminami przewidzianymi w prawie krajowym (zob. wśród wielu innych organów Fressoz i Roire przeciwko Francji [GC], nr.29183/95 § 37, Europejski Trybunał Praw Człowieka 1999-I). Celem zasady wyczerpania krajowych środków odwoławczych jest umożliwienie organom krajowym (przede wszystkim organom sądowym) ustosunkowania się do zarzutu naruszenia prawa wynikającego z konwencji oraz, w stosownych przypadkach, zadośćuczynienia przed przedstawieniem tego zarzutu Trybunałowi (zob. Kudła przeciwko Polsce [GC], skarga nr 30210/96, § 152, EUROPEJSKI TRYBUNAŁ PRAW CZŁOWIEKA 2000-XI) W zakresie, w jakim na poziomie krajowym istnieje środek odwoławczy umożliwiający sądom krajowym zajęcie się, przynajmniej co do istoty, argumentem naruszenia prawa wynikającego z konwencji, należy zastosować ten środek zaradczy. Jeżeli skarga wniesiona do Trybunału (na przykład nieuzasadniona ingerencja w prawo własności) nie została skierowana, ani wyraźnie, ani co do istoty, do sądów krajowych, podczas gdy mogłaby zostać podniesiona w ramach skorzystania ze środka odwoławczego przysługującego wnioskodawcy, krajowemu porządkowi prawnemu odmówiono możliwości zajęcia się kwestią konwencji, którą ma mu dać zasada dotycząca wyczerpania krajowych środków odwoławczych. Nie wystarczy, że skarżący mógł bezskutecznie skorzystać z innego środka odwoławczego, który uchylił zaskarżony środek z innych powodów niezwiązanych ze skargą o naruszenie prawa wynikającego z konwencji. To właśnie skarga dotycząca konwencji musiała zostać wyemitowana na szczeblu krajowym, aby doszło do wyczerpania „skutecznych remedies”. Byłoby sprzeczne z pomocniczym charakterem mechanizmu konwencji, gdyby wnioskodawca, ignorując ewentualny argument konwencji, mógł powołać się na inną podstawę przed władzami krajowymi w celu zakwestionowania zaskarżonego aktu, a następnie złożyć skargę do Trybunału na podstawie argumentu konwencji (zob. Van Oosterwijck przeciwko Belgii, wyrok z 6. Listopad 1980, A Seria no. 40, pp. 16-17, §§ 33-34).”
  14. Szczerze, jest to w pewnym stopniu logiczne, jednak nie do końca mogę się z tym zgodzić, ponieważ w skardze kasacyjnej złożonej do Sądu Najwyższego, w jej uzasadnieniu obrońca pisze tak:
    1. „Wynikająca z art. 47b ust. 1 p. u. s. p. zasada niezmienności składu sądu ma charakter ustrojowy, a więc nadrzędny. Jest ona wyrazem konstytucyjnej zasady prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, bezstronny i niezawisły sąd. Niezmienność składu sądu, z zastrzeżeniem ust. 2 art. 47b p. u. s. p., jest gwarantem sprawiedliwego, właściwego, bezstronnego i niezawisłego sądu. Analogicznie art. 47b ust. 1 p. u. s. p. odnosić należy do art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, który stanowi o prawie do sprawiedliwego rozpatrzenia jego sprawy przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony ustawą, przy rozstrzyganiu o jego prawach i obowiązkach o charakterze cywilnym […]”
  15. A więc obrońca w merytorycznym uzasadnieniu powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego wskazuje na naruszenie art. 6 Konwencji umożliwiając wypowiedzenie się Sądu krajowego odwoławczego co do zarzutu. Oddalenie skargi przez Europejski Trybunał Praw Człowieka, gdyby nawet uznać, że obrońca pisząc skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego zbyt słabo wyartykułował zarzut z art. 6 & 1 Konwencji, to czy taka formalność, dla Europejskiego Trybunału Praw Człowieka znaczy więcej niż naruszenie praw człowieka do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony ustawą.
  16. Natomiast co do zarzutów z art. 6 & 3 (d) i art. 7 & 1 Konwencji, ETPC wskazał podstawę uznania skargi jako niedopuszczalną z art. 35 & 3 (a), tym samym, że jest w sposób oczywisty nieuzasadniona lub stanowi nadużycie prawa do skargi. W tym miejscu przytoczę co mówi
    1. art. 7 & 1 Nikt nie może być uznany za winnego popełnienia czynu polegającego na działaniu lub zaniechaniu działania, który według prawa wewnętrznego lub międzynarodowego nie stanowił czynu zagrożonego karą w czasie jego popełnienia. Nie będzie również wymierzona kara surowsza od tej, którą można było wymierzyć w czasie, gdy czyn zagrożony karą został popełniony.
  17. Tutaj tylko odniosę się do podkreślonego fragmentu, ponieważ jest to zagadnienie, które nie wymaga weryfikowania dowodów, wystarczy jedynie sprawdzić co mówią obowiązujące ustawy w czasie popełnienia rzekomego czynu zabronionego oraz na jakiej podstawie Sąd orzekł karę. Do przestępstwa miało dojść w I połowie 2014 r., natomiast Sąd wydał prawomocny wyrok na podstawie ustawy kodeks karny skarbowy z dnia 23 grudnia 2016r. Teraz na podstawie jednego z zarzutów przedstawię dowód na naruszenie art. 7 & 1 Konwencji, zarzut dotyczy wystawiania nierzetelnych faktur;
    1. Art. 62 & 2 Kto fakturę lub rachunek, określone w § 1, wystawia w sposób nierzetelny albo takim dokumentem posługuje się, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych. Przepis ustawy obowiązującej w czasie zarzucanego przestępstwa (Dz.U. 2007 Nr 111 poz. 765)
    2. Art. 62 & 2 Kto fakturę lub rachunek wystawia w sposób nierzetelny albo takim dokumentem się posługuje, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od roku, albo obu tym karom łącznie. Przepis ustawy obowiązującej w czasie orzekania przyjęty przez Sąd. (Dz.U. 2016 poz. 2137).
  18. Już tylko ten fakt świadczy o naruszeniu art. 7 & 1 Konwencji, również odnośnie art. 6 & 3 (d) Konwencji nie można uznać za nadużycie prawa do skargi czy, że jest nieuzasadniony, ponieważ o naruszeniu tego przepisu świadczy chociażby protokół rozprawy. Prawdopodobnie ETPC uznał skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 35 & 3 (a) w zw. z art. 35 & 1 Konwencji. Dodam tylko, że już w składając odwołanie do Sądu Apelacyjnego w Wrocławiu, obrońca wskazał na naruszenie Europejskiej Konwencji Praw Człowieka cytuję
    1. „obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, to jest art. 391 § 1 k.p.k. w zw. z art. 391 § 2 k.p.k. w związku z art. 6 ust. 3 lit. d EKPC polegającą na niezasadnym uznaniu przez Sąd, iż w sprawie zachodzą przesłanki pozwalające na odstąpienie od bezpośredniego przesłuchania na rozprawie szeregu świadków pozwalające na odczytanie złożonych uprzednio przez nich zeznań w charakterze świadków oraz wyjaśnień w charakterze podejrzanych…”
  19. Za tym trudno, uznać jako zasadny powód oddalenia skargi , który wynika z wskazanego w decyzji ETPC odwołania się do wcześniejszego orzeczenia tego Trybunału, tu fragment cytuję;
    1. „& 38 Chociaż w kontekście mechanizmów ochrony praw człowieka zasada wyczerpania krajowych środków odwoławczych musi być stosowana z pewnym stopniem elastyczności i bez nadmiernego formalizmu, nie wymaga to jedynie, aby wnioski były składane do właściwych sądów krajowych i aby korzystały ze środków odwoławczych mających na celu zakwestionowanie zaskarżonych orzeczeń. które rzekomo naruszają prawo wynikające z Konwencji. Zwykle wymaga on również, aby skargi, które mają być wniesione później na szczeblu międzynarodowym były wygłoszone przed tymi samymi sądami, przynajmniej merytorycznie i zgodnie z wymogami formalnymi i terminami przewidzianymi w prawie krajowym.”

UWaga dla składających skargę do etpc

  1. Niech ten przypadek, będzie dla tych co myślą, planują, rozważają konieczność skorzystania z możliwości złożenia skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przestrogą, że nie wystarczy przedstawić w skardze dowodów na rzekome naruszenie przepisów wynikających z Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Ponieważ, żeby doszło do rozpoznania skargi i tym samym oceny materiału dowodowego przez Trybunał, skarga musi spełniać odpowiednie warunki.
  2. Indywidualne skargi składa się na podstawie art. 34 Konwencji, za pomocą odpowiedniego formularza, dostępnego pod link. Za nim jednak będzie można złożyć skargę do Trybunału należy zgodnie z art. 35 & 1 Konwencji wykorzystać wszystkie dostępne środki odwoławcze przewidziane w prawie krajowym, w terminie 6 (sześciu) miesięcy, obecnie od 01 lutego 2022 r. 4 (czterech) miesięcy od wydania ostatecznej decyzji przez Sąd krajowy – wydaje się być przepis ten zrozumiały dla każdego zainteresowanego, jednak nie jest tak do końca, otóż pierwszym problemem jest kwestia, rozumowania ostatecznej decyzji, a więc czy jest to prawomocny wyrok wydany przez Sąd odwoławczy od którego liczymy termin 4 miesięcy, czy może też termin ten należy liczyć po wykorzystaniu środka odwoławczego przewidzianego w prawie krajowym, jakim jest skarga kasacyjna czyli od dnia wydania decyzji Sądu Najwyższego.
  3. Praktycznie, jak pokazuje przykład jest to pewna loteria, z jednaj strony Trybunał może oddalić skargę, ponieważ nie wykorzystano środków odwoławczych przewidzianych w prawie krajowym z drugiej strony można oddalić, gdy korzystając z środka nadzwyczajnego odwoławczego przekroczymy termin 4 miesięcy na złożenie skargi do Trybunału. Taka była moja pierwsza ocena gdzie oddalenie skargi mojej partnerki uznałem za zasadne, gdyż nie wykorzystała wszystkich środków odwoławczych, ale gdy odebrałem decyzję o oddaleniu mojej skargi na tej samej podstawie art. 35 & 1 Konwencji, nie jestem wstanie zrozumieć jej zasadności, dla mnie te dwie decyzje o oddaleniu skargi, kolidują przyjętym konkluzją. Trybunał jednak w swoich decyzjach odwołuje się do orzeczenia w innej sprawie, jako argument zasadności na podjętą decyzję. Tylko, że tutaj jestem wstanie zrozumieć, to jako argument, dla wykazania słuszności decyzji o oddaleniu skargi mojej partnerki. Natomiast trudno jest zrozumieć, by przywołany, przez Trybunał wyrok, mógł stanowić argument do oddalenia mojej skargi, a tym bardziej co do art. 6 & 1 Konwencji, gdzie zarzut o naruszenie tego przepisu, był wskazywany, przez obrońcę, już w odwołaniu od wyroku Sądu I instancji, jak i w merytorycznym uzasadnieniu składanej kasacji do Sądu Najwyższego.
  4. Tak czy inaczej, należy pamiętać, że jeżeli planujecie złożyć skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, to musicie myśleć o tym jeszcze przed złożeniem ostatecznego odwołania do Sądu krajowego, czy to apelacji czy też kasacji. Ponieważ takie odwołanie może złożyć profesjonalny obrońca, to musicie zwrócić uwagę, czy w przygotowanym odwołaniu wskazał na naruszenie przepisów prawa zawartych w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, jeżeli nie, to domagać się ujęcia tych przepisów, ponieważ tak jak ten przykład pokazuje, brak takich przepisów w odwołaniu krajowym może zamknąć drogę, do rozpoznania skargi przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka.
  5. Osobiście moja ocena jest negatywna pod tym względem, uważam, że jest to formalność, która narusza istotę Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, która wynika z preambuły której fragment zacytuję;
    1. „Zdecydowane jako Rządy Państw europejskich działających w tym samym duchu i posiadających wspólne dziedzictwo ideałów i tradycji politycznych, poszanowania wolności i rządów prawa, podjąć pierwsze kroki w celu zbiorowego zagwarantowania niektórych praw wymienionych w Powszechnej Deklaracji.
    2. Potwierdzając, że podstawowym obowiązkiem Wysokich Układających się Stron, zgodnie z zasadą subsydiarności, jest zapewnienie poszanowania praw i wolności wynikających z niniejszej Konwencji i jej Protokołów, i że w ten sposób, dysponują one marginesem swobodnej oceny, pod nadzorem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, utworzonego niniejszą Konwencją,” Na podstawie;
    1. art. 19 W celu zapewnienia przestrzegania zobowiązań wynikających dla Wysokich Układających się Stron z Konwencji i jej protokołów tworzy się Europejski Trybunał Praw Człowieka, zwany dalej “Trybunałem”
  6. Za tym, każdy kraj, który podpisał się pod Konwencją, zobowiązał się do jej stosowania, tym samym dając swoim obywatelom gwarancję poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności, a organy państwa (Sądy) zostały zobowiązane do przestrzegania praw wynikających z Konwencji. Tym samym mają pełną świadomość, że naruszenie praw człowieka i podstawowych wolności, jeżeli nie zostanie naprawione przez Sądy krajowe, to ten przeciwko któremu prawa zostały naruszone będzie korzystał z możliwość wystąpienia do Trybunału powołanego w celu zapewnienia przestrzegania praw ustanowionych w Konwencji. Czy brak wskazania w odwołaniu do Sądu krajowego przepisu o naruszeniu prawa Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności należy rozumieć, jako przesłankę do oddalenia przez Europejski Trybunał Praw Człowieka złożonej skargi?
  7. Czy człowiekowi wobec którego łamane są prawa zagwarantowane w Konstytucji RP jak i w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności można odebrać prawa z przyczyn nie zależnych od tego człowieka, przecież ten człowiek nie jest winny, że reprezentujący go adwokat nie wskazał w odwołaniu odpowiednich przepisów, a przepisy prawa nie pozwalają temu człowiekowi złożyć odwołania w inny sposób niż przez profesjonalnego obrońcę.
%d bloggers like this: