Wyłudzenia VAT

KOLEJNE ZATRZYMANIA

ABW zatrzymała kolejnych podejrzanych

Jak podaje portal ONET Poznań w artykule „ABW zatrzymała kolejnych podejrzanych o wyłudzenia podatku VAT” doszło do zatrzymania trzech osób na terenie Poznania i Katowic, podejrzanych o wyłudzenia podatku VAT. Skarb Państwa miał stracić 60 mln. zł. Autor artykułu powołuje się na informację od rzecznika Ministra koordynatora Służb Specjalnych. Wśród zatrzymanych są przedstawiciele zagranicznych firm, którzy brali udział w tzw. „Karuzeli Podatkowej”, którzy wykorzystywali tzw. firmy „Słupy”, zajmując się fikcyjnym obrotem towaru. Rzekomy przestępczy proceder miał trwać od stycznia 2013 do czerwca 2015 r. Schemat działania rzekomej grupy przestępczej opierał się na Polskiej firmie, który dokonywała krajowego nabycia towarów od innych spółek tzw. „Buforów”. Natomiast spółki „Buforowe” miały rzekomo nabywać fikcyjnie towar od tzw. „Słupów”, które to fikcyjnie nabywały towar na 0% stawce VAT od spółek zarejestrowanych w Czechach i Słowacji, a sprzedawały go na stawce 23% VAT, której nie odprowadzono do Skarbu Państwa. Jak informuje dalej portal Onet Poznań, Polska spółka miała zakupiony towar sprzedawać do innego kraju Unii Europejskiej, co zgodnie z ustawą o podatku VAT pozwalało jej na ubieganie się o zwrot nadpłaconego podatku VAT. Zdaniem ABW sprawa jest wielowątkowa i rozwojowa, zatrzymanym grozi do 15 lat więzienia. Jak dotychczas zarzuty postawiono 46 osobom.

Jest to jeden z wielu przykładów.

W Polsce podobnych artykułów na temat wyłudzenia czy też uszczuplenia podatku VAT można w ostatnich latach przeczytać praktycznie każdego dnia. Przyjmijmy, że około dwieście takich artykułów zobaczymy na rok, to przez pięć lat rzekomo doszło doszło do tysiąca podobnych wyłudzeń i jeżeli przyjmiemy, że średnio doszło do wyłudzenia 50 mln. zł. to wyjdzie nam, że przez pięć lat Skarb Państwa miałby stracić z tego powodu 50 mld. zł. Teraz zakładając, że średnio w zorganizowanej grupie bierze udział dwadzieścia osób, to przy tysiącu afer wyjdzie Nam 20 tyś. podejrzanych, bądź też skazanych. Jak wynika z danych zawartych w tabelach GUS w latach 2015 do 2019 przybyło ogólnie 3294 skazanych oraz 4223 aresztowanych jest to około 7.5 tyś osób w czym są wliczone osoby, które mają związek z innymi przestępstwami. Przyjmując, że za przestępstwa podatkowe jest 5 tyś osób, to jest to 1/4 z tych o których możemy przeczytać w różnych newsach na różnych portalach medialnych.

NAJCZĘŚCIEJ STAWIANE ZARZUTY

Kodeks Karny Skarbowy

Prowadzący postępowania śledczy czy też prokuratorzy w sprawach dotyczących wyłudzeń podatku od towarów i usług dalej (VAT), jak również w sprawach dotyczących uszczuplenia w podatku VAT, lub narażeniu na uszczupleniu VAT stawiają zarzuty z art. 56 k. k. s. oraz art. 62 k. k. s.

Art. 56 & 1 – Podatnik, który składając organowi podatkowemu, innemu uprawnionemu organowi lub płatnikowi deklarację lub oświadczenie, podaje nieprawdę lub zataja prawdę albo nie dopełnia obowiązku zawiadomienia o zmianie objętych nimi danych, przez co naraża podatek na uszczuplenie,
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie.

Art. 62 & 2 – Kto fakturę lub rachunek wystawia w sposób nierzetelny albo takim dokumentem się posługuje, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od roku, albo obu tym karom łącznie.

Zarzuty określają kwalifikację prawną czynu zabronionego, którego rzekomo miał się dopuścić podejrzany, a nadto jeszcze wskazuje się w zarzutach na związki z innymi artykułami tj. w związku z art.37 § 1 punkt 1, 2 i 5 k k s, art.6 § 2 k k s w związku z art.38 § 1 punkt 3 k k s.

Art. 37 & 1 – Sąd stosuje nadzwyczajne obostrzenie kary, jeżeli sprawca: 1) popełnia umyślnie przestępstwo skarbowe, powodując uszczuplenie należności publicznoprawnej dużej wartości albo popełnia umyślnie przestępstwo skarbowe, a wartość przedmiotu czynu zabronionego jest duża; 2) uczynił sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu; 5) popełnia przestępstwo skarbowe, działając w zorganizowanej grupie albo w związku mającym na celu popełnienie przestępstwa skarbowego;

Art. 6 & 2 – Dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru lub z wykorzystaniem takiej samej sposobności, uważa się za jeden czyn zabroniony; w zakresie czynów zabronionych polegających na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej za krótki odstęp czasu uważa się okres do 6 miesięcy.

Art. 38 & 1 – Stosując nadzwyczajne obostrzenie kary, sąd wymierza karę pozbawienia wolności: 3) przewidzianą za przypisane przestępstwo skarbowe w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, nie niższej niż 1 miesiąc do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, co nie wyłącza wymierzenia z takim samym obostrzeniem także kary grzywny grożącej za to przestępstwo obok kary pozbawienia wolności.

Oprócz wskazania kwalifikacji prawnej wskazanych w zarzutach, czy też akcie oskarżenia musi być również wskazany opis czynu zabronionego, tzn. słownie opisany dany czyn zabroniony na czym miałby polegać oraz jego charakterystyka. Zresztą często można zobaczyć czy usłyszeć taki opis czynu zabronionego właśnie w artykułach medialnych. Z zasady opisy takie są bardzo podobne do siebie, by nie napisać identyczne, co jest w pewien sposób zrozumiałe, gdyż dotyczą tych samych czynów zabronionych. Zastanawiający jest jednak fakt, iż w większości opisy czynu zabronionego są zaprzeczeniem kwalifikacji prawnej danego czynu zabronionego, o którym mowa w tym artykule. Wynika to z podstawy prawnej, jaką w przypadku przestępstw podatkowych na skutek których dochodzi do uszczuplenia lub wyłudzenia podatku stanowi ustawa o podatku VAT. Przykład opisu czynu odnośnie zarzutów z art. 56 i 62 k. k. s.

„polegającego na tym, że okresie od 8 marca 2007 r. do 20 grudnia 2007 r. w T., będąc właścicielem podmiotu PW M. z siedzibą w T., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich
odstępach czasu wystawił nierzetelne dokumenty w postaci faktur VAT dla podmiotu T. z siedzibą w T., pomagając w ten sposób M. Z. do przedłożenia w urzędzie skarbowym opartych na nich deklaracji podatkowych VAT-7, zawierających nieprawdę co do okoliczności nabycia od PW M. […] i tym samym pomógł mu uszczuplić podatek od towarów i usług wielkiej wartości […] polegającego na tym, że w okresie od 23 kwietnia 2007 r. do 1 lipca 2008 r, w T., będąc właścicielem podmiotu PW M. z siedzibą w T., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu oraz wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, posługując się nierzetelnymi dokumentami w postaci faktur VAT wystawionymi przez podmioty: […] przedłożył w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w T. deklaracje podatkowe VAT-7 dotyczące miesięcy od marca 2007 r. do maja 2008 r., podając w nich nieprawdę, co do okoliczności nabycia […] czym uszczuplił podatek od towarów i usług wielkiej wartości”

Wyróżniłem najbardziej istotne kwestie zacytowanego opisu czynu, które są niezgodne z tym co wynika z podstawy prawnej, albowiem ich istota sprowadza się do błędnego przyjęcia, że czyny przypisane oskarżonym realizują znamiona typów czynów zabronionych: „wystawił nierzetelne dokumenty w postaci faktur VAT” oraz „przedłożył deklaracje podatkowe VAT-7 podając w nich nieprawdę, co do okoliczności nabycia„. Dlatego też z istoty rzeczy nie mogą mieć znaczenia w perspektywie skutku w tym przypadku: „uszczuplił podatek od towarów i usług. Reasumując czyn zabroniony z art. 62 & 2 miałby polegać na wystawieniu jak i posługiwaniu się nierzetelnymi (fikcyjnymi, pustymi) fakturami VAT, natomiast z art. 56 & 1 miałby polegać na złożeniu deklaracji podatkowej VAT – 7 podając w niej nieprawdę w zw. z zawarciem danych z nierzetelnych faktur. W związku z tym doszło do rzekomego uszczuplenia podatku VAT.

Kodeks Karny

Zarzuty przy tego typu przestępstwach są również stawiane z kodeksu karnego, najczęściej dotyczą one czynów zabronionych określonych w art. 299 & 1 i 5 oraz art. 271 & 1 lub 3.

Art. 299 & 1 – Kto środki płatnicze, instrumenty finansowe, papiery wartościowe, wartości dewizowe, prawa majątkowe lub inne mienie ruchome lub nieruchomości, pochodzące z korzyści związanych z popełnieniem czynu zabronionego, przyjmuje, posiada, używa, przekazuje lub wywozi za granicę, ukrywa, dokonuje ich transferu lub konwersji, pomaga do przenoszenia ich własności lub posiadania albo podejmuje inne czynności, które mogą udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie ich przestępnego pochodzenia lub miejsca umieszczenia, ich wykrycie, zajęcie albo orzeczenie przepadku, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

& 5 – Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 lub 2, działając w porozumieniu z innymi osobami, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Art. 271 & 1 – Funkcjonariusz publiczny lub inna osoba uprawniona do wystawienia dokumentu, która poświadcza w nim nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

& 3 – Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Zarzuty postawione z w/w artykułów wskazują kwalifikację prawną czynu zabronionego, którego dopuścił się podejrzany. Jednak do każdego z tych zarzutów musi zostać zrobiony opis czynu zabronionego szczegółowo wskazujący na czym miałby polegać dany czyn jego charakter, okoliczności, czasokres popełnienia itp. W przypadku tych zarzutów często jest tak, że opisy czynów są do siebie bardzo podobne co wynika m. in. z ograniczenia kwalifikacji prawnej danego czynu. W wielu przypadkach prokurator stawiając zarzuty czy też Sąd orzekając nie zwraca uwagi na fakt, że art. 271 & 1 jak również & 3, który odnosi się do & 1 zawiera ograniczenie, które pozwala przypisać popełnienie danego czynu tylko osobie będącej funkcjonariuszem publicznym lub innej osobie która jest uprawniona do wystawienia dokumentu. Jednak jak wynika z własnego doświadczenia życiowego, prokuratorzy stawiają zarzuty a następnie sędziowie uznają w orzeczeniach owe popełnienie czynu zabronionego również wobec oskarżonych, którzy nie są wymienieni w danym zarzucie. Przykład opisu czynu art. 271 & 3 kk.

„biorąc udział w zorganizowanej grupie przestępczej, przy czym D. W. kierując tą zorganizowaną grupą przestępczą, działając wspólnie i w porozumieniu, przy czym S. R. działał jako prezes i jedyny udziałowiec spółki D. Sp. z o.o. z siedzibą […] zajmując się sprawami gospodarczymi tej spółki, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czyniąc sobie z popełnienia przestępstw, w tym przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów, polegającego na wystawianiu poświadczających nieprawdę co do okoliczności nabycia i zbycia towaru faktur VAT i deklaracji VAT – 7, które przedkładano Dyrektorowi Urzędu Skarbowego w Opolu oraz przestępstwa skarbowego polegającego na narażaniu na uszczuplanie zobowiązań podatkowych wielkiej wartości to jest w kwocie […] poprzez narażanie na uszczuplanie podatku VAT za sprzedaż […], stałe źródło dochodu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla siebie i działających z nim wspólnie i w porozumieniu osób, za wystawianie faktur VAT poświadczających nieprawdę, co do sprzedaży przez spółkę D. Sp. z o.o. towarów na rzecz wskazanych w tych fakturach podmiotów gospodarczych, przy czym S. R. działał jako osoba uprawniona do wystawienia dokumentów w postaci faktur VAT, poświadczyli nieprawdę w tych fakturach, w ten sposób, że przedłożyli S. R. do podpisania, a ten podpisał wystawione faktury poświadczając nieprawdę co do zaistnienia zdarzeń gospodarczych dotyczących sprzedaży […] a następnie działając w celu narażenia podatku VAT na uszczuplenie, przy czym D. W. kierując wykonaniem czynu zabronionego poczyniła uzgodnienia z K. W. i A. R. a ci następnie poczynili uzgodnienia ze S. R. co do poświadczenia nieprawdy, poświadczając następnie nieprawdę, w ten sposób, że S. R. w deklaracjach VAT-7 złożonych Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu za I kwartał, kwiecień i maj 2014 roku, odpowiednio w dniu 25 kwietnia, 26 maja i 25 czerwca 2014 r. wskazując nabycia wewnątrzwspólnotowe, podczas gdy te nabycia nie miały miejsca, poświadczył nieprawdę.„.

Teraz zobaczmy w tym opisie znajdują się cztery osoby, które usłyszały zarzut a następnie zostały skazane za czyn z art. 271 & 3, zgodnie z treścią tego artykułu odpowiada za ten czyn funkcjonariusz publiczny lub osoba uprawniona do wystawienia dokumentu, a w samym opisie czynu wskazuje się, że uprawnioną osobą jest tylko S. R. więc czy pozostałe trzy osoby mogą odpowiadać, za popełnienie danego czynu? W moim przekonaniu mając chociażby na uwadze art. 1 & 1 i 3, który mówi „Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia.” i „Nie popełnia przestępstwa sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu.”

Teraz jeszcze zobaczmy art. 299 & 1 i 5 kk, tutaj jest myślę bardziej skomplikowana sprawa, ponieważ w tym artykule możemy zobaczyć, że dotyczy on nie tylko jednego czynu zabronionego, ale fakt jest taki, że dotyczy on wyszczególnionych korzyści majątkowych związanych z popełnieniem czynu zabronionego. Z zasady zarzut z tego artykułu jest automatem stawiany wraz z zarzutami, o których tutaj piszę a do tego prokuratorzy i sędziowie podczas orzekania często uznają, że korzyścią majątkową są środki finansowe, które pochodzą rzekomo z wyłudzenia podatku VAT bądź jego uszczuplenia co z zasady jest błędnym założeniem. Tutaj należy najpierw ustalić czym jest korzyść majątkowa – „każde dobro, które jest w stanie zaspokoić określoną potrzebę, a jego wartość da się wyrazić w pieniądzu. Może nią być nie tylko przyrost majątku, ale i wszystkie korzystne umowy np. pożyczka udzielona na korzystnych warunkach, lub obniżka przy zakupie pewnych dóbr. Obejmuje nie tylko zwiększenie aktywów majątkowych, lecz także zmniejszenie pasywów. Korzyścią majątkową są między innymi pożyczki.” Natomiast według Kodeks Karny Skarbowy art. 53 & 13 „Korzyścią majątkową lub osobistą jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego.” W związku z tymi określeniami korzyści majątkowej nie można uznać, że rzekoma kwota uszczuplenia bądź też wyłudzenia podatku jest korzyścią majątkową a w szczególności gdy zarzut ten obejmuje działanie w grupie przestępczej czy też wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, gdyż każdej osobie należało by przypisać jaką korzyść ta osoba uzyskała. Przytoczę również opis czynu jaki najczęściej można przeczytać przy tym zarzucie.

„… działając wspólnie i w porozumieniu, przy czym S. R. działał jako prezes i jedyny udziałowiec spółki D. Sp. z o.o. z siedzibą […], zajmując się sprawami gospodarczymi tej spółki, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czyniąc sobie z popełnienia przestępstw, w tym przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów, polegającego na wystawianiu poświadczających nieprawdę co do okoliczności nabycia i zbycia towaru faktur VAT i deklaracji VAT – 7, które przedkładano Dyrektorowi Urzędu Skarbowego w Opolu oraz przestępstwa skarbowego polegającego na narażaniu na uszczuplanie zobowiązań podatkowych wielkiej wartości […] poprzez narażanie na uszczuplanie podatku VAT za sprzedaż […] stałe źródło dochodu, oraz biorąc udział wspólnie i w porozumieniu oraz z innymi nieustalonymi osobami w zorganizowanej grupie przestępczej, przy czym D. W. kierowała tą grupą, a mającej na celu popełnianie wskazanych przestępstw oraz mającej na celu popełnianie przestępstwa polegającego na pomaganiu do przenoszenia własności pieniędzy uzyskanych z tych przestępstw skarbowych lub podejmowaniu innych czynności, które mogły udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie przestępnego pochodzenia lub miejsca umieszczenia, zajęcia albo orzeczenia przepadku tych pieniędzy, według przyjętego i zaakceptowanego podziału ról i zadań przy realizacji poszczególnych przestępczych przedsięwzięć […] przyjmowaniu na rachunek […] przewalutowaniu z rachunku […] i przelaniu na rachunek […] przelewaniu z rachunku nr […] pieniędzy na rzecz podmiotów: […] przejęli część tych pieniędzy jako pochodzących z korzyści związanych z popełnieniem czynu zabronionego opisanego w pkt I zarzutów, tj. przestępstwa z art. […] w kwocie nie mniejszej niż w kwocie […] stanowiącej równowartość narażonego na uszczuplenie podatku VAT wielkiej wartości opisanego w pkt I zarzutów, w celu udaremnienia stwierdzenia ich przestępnego pochodzenia lub miejsca ich umieszczenia, ich wykrycia, zajęcia albo orzeczenia przepadku, osiągając przy tym znaczną korzyść majątkową poprzez przywłaszczenie przez siebie samych i pozostałe nieustalone osoby biorące udział w tej zorganizowanej grupie kwoty […].”

Teraz przytoczę treść uzasadnienia z wyroku Sądu Najwyższego odnośnie art. 299 kk. „Zasadnie także zakwestionowano w kasacji możliwość zastosowania kwalifikacji prawnej z art. 299 § 1 i 5 k.k. do czynu przypisanego M. G. w pkt VI wyroku Sądu I instancji. Z opisu tego czynu nie wynika, z jakiego czynu zabronionego miały pochodzić korzyści stanowiące ów przedmiot. Sąd wskazuje w tym opisie, że „brudnym pieniądzem” miało być mienie ruchome „w postaci różnego asortymentu złomu pochodzącego z korzyści związanych z popełnieniem czynów zabronionych” oraz „środki płatnicze (…) pochodzące z korzyści związanych z popełnieniem czynów zabronionych”. Tymczasem określenie tzw. przestępstwa bazowego stanowi konieczny element ustalenia, że doszło do realizacji znamion przestępstwa z art. 299 § 1 k.k. […] Należy nadto podkreślić, że zawarte w uzasadnieniu wyroku twierdzenie Sądu, jakoby za przedmiot czynności wykonawczej przyjął kwoty stanowiące równowartość nieuiszczonego podatku VAT, sprzeczne jest ze sposobem wyliczenia wartości „brudnych pieniędzy”, które miały stanowić przedmiot czynności wykonawczych przypisanych M. G. Sąd, wyjaśniając skąd pochodzi kwota […] wprowadzona do opisu czynu w pkt VI wyroku, wskazał na wartość brutto transakcji opisanych w fikcyjnych fakturach wystawionych dla M. Z., oraz otrzymanych od R. T. oraz J. Ś. i A. C. (s. 217 uzasadnienia). Kwota ta nie odpowiada jednak wysokości ewentualnie uszczuplonego podatku od towarów i usług, nawet gdyby przyjąć, że owo uszczuplenie wynika z obniżenia wysokości podatku należnego przez niezasadne ustalenie podatku naliczonego w oparciu o fikcyjne faktury. Wartości uszczuplonego podatku nie można przecież utożsamiać z wartością brutto fikcyjnych transakcji, w których miał uczestniczyć M. G. […] Przyjmuje się, że przedmiotem czynności wykonawczych przestępstwa z art. 299 § 1 k.k. może być także nienależna korzyść uzyskana w związku z popełnieniem czynu zabronionego z art. 56 § 1 k.k.s. w postaci nieodprowadzonego podatku od towarów i usług. Należy jednak mieć na uwadze, że w perspektywie znamion przestępstwa prania brudnych pieniędzy owa korzyść musi być identyfikowalna, to znaczy pozwalająca na ustalenie, że konkretna czynność odnosząca się do wartości majątkowych znajdujących się w majątku sprawcy przestępstwa skarbowego z art. 56 § 1 k.k. odnosi się właśnie do tej części majątku, który powinien być odprowadzony w formie podatku. Nie można w tej sytuacji in abstracto przesądzić, że owa nienależna korzyść pojawiła się na rachunku bankowym, a w związku z tym każda transakcja dokonywana na tym rachunku ma za swój przedmiot brudne pieniądze (czyli środki majątkowe pochodzące z występku określonego w art. 56 § 1 k.k.). W istocie owa korzyść pojawia się w odniesieniu do całego majątku sprawcy, o ile tylko każdy z elementów tego majątku mógł służyć do uregulowania zobowiązań podatkowych.”

SCHEMAT STOSOWANIA PODATKU VAT

Często wykorzystywany jako „karuzela podatkowa” schemat podatku VAT

W tym rozdziale przedstawię problem stosowania i naliczania podatku VAT przez organy finansowe w Polsce, które następnie uznawane są za tzw. „karuzele podatkowe”. Przedstawię jedną z takich sytuacji obrazując ją na trzech schematach, które myślę, że pomoże zrozumieć gdzie tak naprawdę leży problem. Schemat ten oprę na często opisywanych aferach tj. w handlu między trzema krajami Unii Europejskiej, gdzie występuje wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru dalej (WNT) oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towaru dalej (WDT). Dla przedstawienia takiej sytuacji przyjąłem, że występują trzy kraje tj. Niemcy, Polska i Czechy. Po stronie Niemiec mamy trzy trzy firmy x, y, i A, gdzie A jest producentem towaru, który zaopatruje się w półprodukty od firm Niemieckich x i y, a wyprodukowany towar sprzedaje na zasadzie WDT do firmy Polskiej „B”, która w ramach WNT nabywa towar od firmy Niemieckiej „A” na stawce podatku 0 % i sprzedaje ten towar do firmy Polskiej „C”, doliczając 23 % podatku VAT. W związku z tym firma „B” według obowiązującego prawa podatkowego jest obowiązana ten 23 % podatek odprowadzić do Skarbu Państwa Polskiego. Następnie firma „C” sprzedała ten towar do firmy Czeskiej „D” w ramach WDT i w związku z tym, firma „C” wystąpiła do Skarbu Państwa o zwrot 23 % podatku VAT, który uiściła zakupując towar od firmy „B”. Więc Skarb Państwa musi zwrócić 23 % podatku który otrzymała od firmy „B”. Schemat 3. Tutaj już na wstępie rodzi się podstawowe pytanie, czy naliczenie firmie „B” 23 % VAT ma sens skoro i tak należy następnie ten 23 % VAT zwrócić firmie „C”? Jak widać na grafice Skarb Państwa w tym przypadku nic nie zyska, ale naraża się na stratę.

Proszę zobaczyć co się stanie, jeżeli firma „B” okaże się firmą nierzetelną i po otrzymaniu od firmy „C” 23 % podatku nie odprowadzi go do Skarbu Państwa, a zgodnie z prawem firma „C” wystąpi o zwrot zapłaconego podatku 23 %? Otóż, Skarb Państwa poniesie stratę o 23% procent, które zgodnie z prawem jest obowiązany zwrócić firmie „C”. Schemat 3.1. W związku z tym dochodzi do bardzo częstej sytuacji, która ma na celu zapobiec stracie poniesionej przez Skarb Państwa, gdzie bądź to manipuluje się obowiązującym prawem, w tym celu przerzucając odpowiedzialność na firmę „C”, która rzekomo działać miała wspólnie i w porozumieniu z firmą „B” i w związku z tym zobowiązuje się ją do zapłacenia podatku VAT lub też wykorzystuję się zależnych prokuratorów i sędziów do odzyskania poniesionych strat a jednocześnie postawić zarzuty i zabezpieczyć ich majątki doprowadzając do poniesienia również odpowiedzialności karnej osób związanych z firmą nie tylko „B” ale i „C” w niektórych przypadkach również dwóch pozostałych.

Pytanie jakie się nasuwa jest w moim przekonaniu jednoznaczne a odpowiedź na nie wskazuje na świadome działanie. Czy nie jest to sytuacja, której można zapobiec bez narażenia Skarbu Państwa na straty? Otóż działania organów finansowych, które działają w sposób jaki został przedstawiony w tych dwóch schematach należy rozumieć tylko i wyłącznie jako świadome działanie na szkodę Polski nie tylko na szkodę Skarbu Państwa lecz dla ogólnie Polski w tym przedsiębiorców i obywateli nie będących przedsiębiorcami. Po pierwsze należy zauważyć, że jak wynika z schematu nakłada się podatek, który w przedstawionej sytuacji nie ma na celu przyniesienia korzyści dla Skarbu Państwa a wprowadza zagrożenie narażenia na straty poprzez uszczuplenie bądź wyłudzenie podatku VAT. Krótko mówiąc organy finansowe tym sposobem dają w pewnym sensie narzędzie umożliwiające, czy też zachęcające do popełnienia przestępstwa w skutek czego straty poniesie Skarb Państwa. Możemy jeszcze zobrazować sobie sytuację podobną jaka często też ma miejsce w tym, że różnica będzie polegała na tym, że w transakcji łańcuchowej będzie brała udział tylko jedna Polska firma, która będzie zarówno dokonywać WNT jak i WDT, gdzie wówczas stawka podatku VAT to 0 % przy zakupie jak i sprzedaży, to oznacza, że nie ma w tej sytuacji zagrożenia dla Skarbu Państwa, pod względem uszczuplenia bądź wyłudzenia podatku VAT, można to zobaczyć na Schemacie 1. Sytuacja przedstawiona na tym schemacie w pewien sposób może Nam wskazać na sposób rozwiązania problemu z Schematu 3.

Zwróćmy jeszcze uwagę obowiązującego prawa, gdzie mamy sytuację dotyczącą innych krajów UE, a więc prawem nadrzędnym jest prawo UE, Dyrektywy 2006/112/WE RADY z dnia 28 listopada 2006 r. Zgodnie z tą Dyrektywą musimy wiedzieć, że są trzy najważniejsze rzeczy, dotyczące WNT i stosowania stawki podatku VAT, pierwsza rzecz to, czym jest WNTart. 20 „Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów” oznacza nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel rzeczowym majątkiem ruchomym wysyłanym lub transportowanym do nabywcy przez sprzedawcę, przez nabywcę lub na ich rzecz, do miejsca przeznaczenia w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów.” Drugą rzeczą jest miejsce WNTart. 40 „Za miejsce wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów uznaje się miejsce zakończenia wysyłki lub transportu tych towarów do nabywcy.” Trzecią rzeczą jest rzecz opisana w art. 42 „Przepisy art. 41 akapit pierwszy nie mają zastosowania, a wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów zostaje uznane za opodatkowane VAT zgodnie z art. 40, w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:

a) nabywca wykaże, że dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów do celów późniejszej dostawy na terytorium państwa członkowskiego określonego zgodnie z art. 40, w odniesieniu do której odbiorca został wyznaczony jako osoba zobowiązana do zapłaty VAT zgodnie z art. 197;
b) nabywca wypełnił obowiązki dotyczące złożenia informacji podsumowującej przewidziane w art. 265.

Jak to odnosi się do Naszego Schematu 1, w bardzo prosty sposób a mianowicie jeżeli odbiorcą ostatecznym, czyli właściwym nabywcą jest firma Czeska, to ona dopiero nakłada podatek krajowy a jednocześnie zobowiązuje się do wpłaty różnicy z podatku nałożonego przez producenta 0% a podatku krajowego 21 % do Czeskiego Skarbu Państwa. Nie ma za tym żadnego skutku podatkowego, dla firmy z siedzibą w Polsce, gdyż najprościej rzecz ujmując firma ta dokonała zakupu od firmy Niemieckiej i jednocześnie sprzedała do firmy Czeskiej na tej samej stawce 0 %.

Mając za tym na uwadze art. 40 i art. 42 Dyrektywy Rady UE oraz obraz Schematu 1 w prosty sposób należało by rozwiązać sytuację, która budzi wątpliwości i jest zagrożeniem dla Skarbu Państwa, ale również dla przedsiębiorcy. Ponieważ nie koniecznie musi wyglądać sytuacja tak jak w Schemacie 3, lecz taka sytuacja właściwie jest często wykorzystywana przez organy finansowe działające w imieniu Skarbu Państwa, które krótko mówiąc zwlekają z wypłaceniem danemu przedsiębiorcy należnego podatku VAT, które wcześniej odprowadził do firmy „B” Schemat 3.3. Teoretycznie organ finansowy działając zgodnie z prawem po złożeniu wniosku ma 90 (dziewięćdziesiąt) dni na zwrot. Co już budzi wątpliwości, ponieważ przedsiębiorca ma obowiązek odprowadzenia podatku VAT najpóźniej w dniu 25 każdego miesiąca tj. w dniu złożenia deklaracji podatkowej za poprzedni miesiąc. Jeżeli dane przedsiębiorstwo opiera Swoją działalność na handlu, gdzie zakupuje towar od Polskiej firmy a następnie sprzedając towar do innych krajów UE, to musi mieć zabezpieczone środki finansowe nie tylko na wartość towaru ale również na wartość podatku VAT na ponad 50 (pięćdziesiąt) dni. Jeżeli jednak złoży w dniu 25 wraz z deklaracją wniosek o zwrot podatku to musi się liczyć, że będzie musiało czekać jeszcze do 90 (dziewięćdziesięciu) dni na zwrot o ile organ finansowy nie postanowi wszcząć kontroli podatkowej. Na koniec należy pamiętać, że zakończenie może być takie, którego ten przedsiębiorca składając wniosek o zwrot nadpłaconego podatku VAT nawet Sobie nie wyobrażał tzn. usłyszy zarzut próby wyłudzenia podatku VAT. Taka sytuacja jest również odpowiedzią potwierdzającą świadome działanie organów państwowych na niekorzyść Polski. Sposobem na rozwiązanie problemu o którym piszę w tym artykule jest za tym sytuacja przedstawiona w Schemacie 3.2 , czyli w sytuacji gdy towar został nabyty przez Polską firmę „B” która następnie sprzedała go firmie Polskiej firmie „C” która to natomiast w ramach WDT sprzedała ten sam towar do firmy Czeskiej to nie zostaje dodany podatek 23 % między dwiema Polskimi firmami „B” i „C”. Co pozwoli uniknąć sytuacji umożliwiającej na bądź to uszczuplenie lub wyłudzenie przez przedsiębiorców od Skarbu Państwa podatków VAT, a z drugiej strony nie narazi na szkodę przedsiębiorców ubiegających się o zwrot podatku VAT, włącznie z ewentualnymi zarzutami karnymi.

Wniosek o zwrot podatku, kontrola podatkowa, zarzuty podatkowe.

Tak, może się zakończyć sytuacja przedsiębiorcy, który podejmie decyzję złożenia wniosku o zwrot nadpłaconego podatku VAT. Często można usłyszeć, że jeżeli przedsiębiorca nie narusza prawa podatkowego nie musi się niczego obawiać. Jeżeli też tak myślisz przeczytaj artykuł „Zdobyć dowody”. Myślę, że w wielu krajach tak jest, jednak nigdy nie powiedziałbym tak przedsiębiorcy w Polsce, nie mówiąc już o daniu gwarancji. Dlaczego tak? Po prostu 15 (piętnaście) lat doświadczenia życiowego, owszem ktoś powie, że to kwestia branży w której się prowadzi działalność, przecież każdy wie, że są branże o podwyższonym ryzyku i właśnie w takiej branży nabierałeś doświadczenia co nie znaczy, że w innych branżach jest tak samo. W pewnym sensie mogę przyznać rację, tylko zaraz zadałbym pytanie tej osobie. Czy prawo nie jest równe wobec wszystkich? Dlaczego jedna branża jest traktowana inaczej aniżeli druga branża? Przecież prawo podatkowe jest takie samo, wywodzi się i opiera o takie same źródło prawa tj. Ordynacja Podatkowa oraz ustawy o podatku VAT, podatku akcyzowym, czy też podatku dochodowym itd. oraz ratyfikowane umowy międzynarodowe i rozporządzenia. Nad którymi to jest jeszcze Konstytucja RP. Tutaj muszę przyznać, że ktoś kto tak mówi ma w stu procentach rację, że są branże o tzw. wysokim ryzyku narażenia się na nieprzyjemności. Co też w pewnym sensie potwierdza, że organy państwa świadomie działają na szkodę Polski, ponieważ gdyby faktycznie stosowano równe prawo nie zależnie od branży to nikt, nie użył by takiej tezy o działalności w branży wysokiego ryzyka. Oczywiście można dyskutować, że taka sytuacja wynika z innych powodów, ale myślę, że to jest temat na inny artykuł. Jednak zwrócę tutaj uwagę, że jak można dzisiaj zobaczyć czy przeczytać w artykułach to branż o podwyższonym ryzyku przybywa z dnia na dzień co w pewien sposób obala mit, że organy państwowe podchodzą inaczej tylko do paru branż. Śmiem napisać, że na dzień dzisiejszy organy państwowe naruszają prawo nie wobec przedsiębiorców z danej branży lecz wobec tych, którzy generują wysokie obroty na rachunkach bankowych, lub przez wiele lat dorobiły się dużych majątków.

Jeżeli organ finansowe otrzyma wniosek o zwrot nadpłaconego podatku, który jest wielkiej wartości, myślę, że wszczyna z automatu wobec przedsiębiorcy takiego kontrolę podatkową przed upływem terminu obowiązującego do wypłacenia nadpłaty. Szczególnie dotyczy to firm zajmujących się jakimkolwiek handlem. W ten sposób, przy dużym szczęściu należy liczyć na 5 (pięć) lat prowadzenia kontroli zakładając, że wcześniej nie znajdzie się w ich ocenie jakikolwiek błąd, który pozwoli na wszczęcie postępowania przygotowawczego przez Prokuraturę tak jak np. „Kolejna historia”. Tutaj chciałbym zauważyć, że w podanym przykładzie stawką trwania ponad sześcioletniego postępowania kontrolnego jest raptem kwota 800 (osiemset) złotych. Jeżeli wniosek miałby dotyczyć wielkiej wartości, gdzie również organy państwa mogłyby zabezpieczyć majątek to jest bardzo prawdopodobne, że zostaną również postawione zarzuty, nie tylko wobec osób związanych z firmą, która złożyła wniosek ale również wobec osób z firm z którymi trwała współpraca handlowa. Zarzuty opierały by się na kwalifikacji prawnej czynu zabronionego oraz o podobnym opisie czynu jak napisałem powyżej w temacie „Najczęściej stawiane zarzuty”.

Rating: 1 out of 4.

Zdobyć dowody

Artykuł poświęcony złożonym, przez żołnierzy mafii, w których znajdziemy linki do artykułów z których dowiemy się czy wskazane obietnice zostały spełnione.

Kolejna historia

Historia spółki Luxona jest związana z znanym z różnych materiałów medialnych m. in. z programu „Państwo w Państwie” Urzędem Skarbowym, gdzie podejrzewany przez CBA jak i obecnego Min. Sprawiedliwości Zbigniewa Ziobrę o korupcję Naczelnik popełnił samobójstwo. W tym materiale opisuję jak obecnie funkcjonuje ten organ

Zarzuty podatkowe

Organy państwa KAS, Prokuratura stawiają zarzuty przedsiębiorcą wbrew temu co mówią ustawy

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.