Zawiadomienie Prokuratury 2

Ciąg dalszy dotyczący zawiadomienia

  1. Artykuł jest kontynuacją tematu związanego z „Zawiadomieniem Prokuratury„, które złożyłem w dniu 24 luty 2021 r. dotyczące możliwości popełnienia przestępstwa przez funkcjonariuszy publicznych organów skarbowych m. in. Naczelnika Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach, Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach oraz funkcjonariuszy im podległych, którzy uczestniczyli w prowadzonym postępowaniu kontrolnym wobec spółki Luxona. Jednak w tej części będę poruszał tylko nowy wątek związany z dodatkowym zawiadomieniem o popełnienie przestępstwa polegającego na zniesławieniu spółki oraz osób fizycznych, przez funkcjonariuszy publicznych.
  2. Zawiadomienie o możliwości popełnienia tego przestępstwa złożyłem w dniu 16 listopada 2021 r. z myślą, że zostanie dołączone do trwającego od 13 września 2021 r. śledztwa, tym bardziej, że jest osobowo powiązany. Więc logicznie nawet rzecz biorąc zasadnym było złożyć zawiadomienie do prowadzącej postępowanie sygn. akt PO II Ds. 17.2021 Prokuratury Okręgowej w Gliwicach. Ponieważ zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania karnego
    1. art. 304b Na wniosek pokrzywdzonego składającego zawiadomienie o przestępstwie wydaje mu się potwierdzenie złożenia zawiadomienia, zawierające datę oraz miejsce jego przyjęcia, wskazanie organu przyjmującego wraz z danymi do kontaktu, sygnaturę sprawy, dane określające tożsamość pokrzywdzonego, czas i miejsce popełnienia czynu, którego dotyczy zawiadomienie, oraz zwięzły opis czynu i wyrządzonej szkody. O prawie tym należy pokrzywdzonego pouczyć.
    2. art. 305 & 1 Niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia o przestępstwie organ powołany do prowadzenia postępowania przygotowawczego obowiązany jest wydać postanowienie o wszczęciu bądź o odmowie wszczęcia śledztwa.
    3. art. 307 & 1 Jeżeli zachodzi potrzeba, można zażądać uzupełnienia w wyznaczonym terminie danych zawartych w zawiadomieniu o przestępstwie lub dokonać sprawdzenia faktów w tym zakresie. W tym wypadku postanowienie o wszczęciu śledztwa albo o odmowie wszczęcia należy wydać najpóźniej w terminie 30 dni od otrzymania zawiadomienia.
  3. Prokuratura do której zawiadomienie zostało złożone nie wywiązała się z ustawowo nałożonych obowiązków w dniu 05 stycznia 2022 napisałem pismo w którym zwróciłem uwagę na brak potwierdzenia i wydania postanowienia. Po czym zostało wydane postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia w sprawie złożonego zawiadomienia zarejestrowanej pod Sygn. akt 3014-2 Ds. 4.2022, zostało ono wydane przez prokuratora prowadzącego śledztwo z pierwszego zawiadomienia. Ponieważ nie mogłem się z tym zgodzić, postanowiłem złożyć zażalenie do Sądu Rejonowego w Gliwicach na podstawie;
    1. art. 306 & 1 Na postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa przysługuje zażalenie:
  4. Tutaj wyjaśnię, dlaczego na tej podstawie skoro przepis mówi o śledztwie a postanowienie o dochodzeniu, otóż w wydanym postanowieniu została wskazana podstawa prawna również dotycząca śledztwa, ale mniejsza o to. Zażalenie złożyłem tak jak wymagają przepisy za pośrednictwem wydającego zaskarżone postanowienie w dniu 27 stycznia 2022 r.
  • W dniu 02 marca 2022 r. odebrałem z Prokuratury pismo w formie zawiadomienia, że złożone zażalenie zostało przekazane w celu jego rozpoznania do Prokuratury Regionalnej w Katowicach, ponieważ nie wskazano w zawiadomieniu żadnej podstawy prawnej przekazania zażalenia do Prokuratury nadrzędnej a nie jak było adresowane do Sądu, więc złożyłem pismo o wskazanie podstawy prawnej. Po czym otrzymałem odpowiedź z Prokuratury
  • W treści odpowiedzi napisano m. in.

Został pan o tym pouczony w postanowieniu odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego.

  • oraz wskazano przepis z Kodeksu postępowania karnego;
    • art. 465 & 2a W sprawach z oskarżenia prywatnego zażalenie na postanowienie prokuratora o odmowie wszczęcia lub o umorzeniu postępowania przygotowawczego rozpoznaje prokurator nadrzędny, jeżeli postanowienie zapadło z uwagi na brak interesu społecznego w ściganiu z urzędu sprawcy.
  • Faktycznie przepis ten mówi, że zażalenie na odmowę wszczęcia postępowania rozpoznaje prokurator nadrzędny, gdy postanowienie zapadło z uwagi na brak interesu publicznego, jednak w zażaleniu podniosłem inne również zarzuty, o których wyżej pisałem. Być może nie dyskutowałbym już dalej, gdyby nie treść, którą przytoczyłem oraz fakty jakie wynikają z przywołanego przez prokuratora pouczenia. Ponieważ tą kwestię już wyjaśniłem w pierwszym artykule, dlatego tutaj udostępnię pismo, które złożyłem po tej informacji.
  • W dniu 29 marca 2022 r. otrzymałem pismo z Prokuratury Okręgowej w Gliwicach 3014-5.051.7.2022, jest to zwykłe pismo bez żadnej formy w którym czytamy.

„W związku z Pana pismem z dnia 27 stycznia 2022 roku zatytułowanym jako zażalenie na postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia w postępowaniu o sygn. 3014- 2Ds 4.2022 w sprawie o przestępstwo z art. 212 & 2 k.k. informuję, że uznano je za skargę na czynności prokuratora, w zakresie jakim zarzuca Pan prokuratorowi referentowi naruszenie przepisu z art. 304b k.p.k.

  • Owszem, w zażaleniu wskazałem naruszenie art. 304b k p k, ponieważ nie zostało wydane potwierdzenie przyjęcia zawiadomienia pomimo, że w zawiadomieniu wnioskowałem o takie potwierdzenie. Co dalej napisano w tym piśmie;

„Jednocześnie informuję, że działając na podstawie art. 185 & 2 Ustawy z dnia 28 stycznia 2016 roku Prawo o prokuraturze (Dz.U. poz.177 z późn. zm.) skargę pozostawiono bez rozpoznania, albowiem dotyczy czynności, w zakresie której prokurator jest niezależny, zgodnie z art. 7 & 1 cytowanej wyżej Ustawy. W pozostałej części pismu temu nadano stosowny bieg procesowy, o czym był Pan informowany w odrębnej korespondencji.”

  • No cóż fragment ten wymaga pewnej analizy i przytoczenia wskazanych podstaw, żeby dobrze zrozumieć co autor ma do powiedzenia. (Dz.U. 2016 poz. 177)
    • art. 185 & 2 Skargi i wnioski dotyczące prokuratorów w zakresie, w jakim są oni niezależni, nie podlegają rozpoznaniu. Prokurator kierujący jednostką organizacyjną prokuratury, do którego taka skarga lub taki wniosek zostały skierowane, zawiadamia wnoszącego o przyczynach odmowy rozpoznania skargi lub wniosku.
    • art. 7 & 1 Prokurator przy wykonywaniu czynności określonych w ustawach jest niezależny, z zastrzeżeniem § 2–6 oraz art. 8 uprawnienia prokuratora przełożonego i art. 9 uprawnienia prokuratora przełożonego do delegowania czynności i przejmowania spraw.
    • art. 7 & 2 Prokurator jest obowiązany wykonywać zarządzenia, wytyczne i polecenia prokuratora przełożonego.
  • Nie wiem, czy moje rozumowanie cytowanej treści jest prawidłowe, ale rozumiem to tak, że z mojego zażalenia złożonego w dniu 27 stycznia 2022 r. wyłączono zarzut naruszenia art. 304b k p k i w tej części pozostawiono ją bez rozpoznania, ponieważ w przeciwnym razie rozpoznanie miałoby naruszać zależność prokuratora, tzn. że prokurator nie jest zobligowany do działania zgodnego z ustawowymi przepisami prawa. Według mojej wiedzy, nawet sędziowie podlegają Konstytucji i ustawie, a więc muszą przestrzegać zawartych w nich przepisów prawa. Co też, jest ciekawe, w treści art. 7 & 1, wskazano termin „z zastrzeżeniem” & 2 – 6, dlatego pozwoliłem sobie zacytować chociażby tylko & 2. O ile ustawodawca w art. 7 & 1 Pp wskazuje na niezależność prokuratorów w wykonywaniu ustawowych czynności, tak w art. 7 & 2 Pp ustawodawca ustanowił zależność prokuratorów od swoich przełożonych. Bynajmniej rozumiem to w ten sposób, że Prawo o prokuraturze w art. 7 w związku z niezależnością stawia prokuratorów ponad przepisami ustaw, a jednocześnie w tym samym art. 7 uzależnia ich od swoich przełożonych, tym samym tłumaczy to, dlaczego dochodzi do nierespektowania wyroków Sądów, przez prokuratorów. Krótko mówiąc władza ustawodawcza przy udziale władzy wykonawczej, ustanawiając przepisy „Prawo o prokuraturze”, wykorzystując domniemanie zgodności ustaw z Konstytucją, ustanowiła przepisy, które niezgodnie z Konstytucją przekazały trzecią władzę Prokuraturze, tym samym pozbywając tej konstytucyjnej władzy Sądów. Według Konstytucji Sądy są niezależne od innych władz, natomiast zależne od Konstytucji i ustaw. No cóż ustawa obowiązuje od sześciu lat i domniemywa się zgodność zawartych w niej przepisów z Konstytucją RP. Pomijając już ten wątek, z dalszej części cytatu mam rozumieć, że pozostałe zarzuty wskazane w zażaleniu zostały prawidłowo przekazane do Prokuratury Regionalnej w Katowicach jako właściwej do rozpoznania.
  • W dalszej części pisma autor odwołuje się do pewnej publikacji cytując fragment odnoszący się do niezależności, a następnie dodaje cytuję;

„Nadto prokurator, wykonując samodzielnie czynności określone w ustawach, jest odpowiedzialny za prawidłowość i terminowość tych czynności, a zwłaszcza za treść i formę postanowień, zarządzeń i innych pism procesowych oraz rzetelność ustnych sprawozdań i ścisłość informacji”

  • Faktycznie jest to treść pochodząca z Regulaminu wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz.U. 2017 poz. 1206), dokładnie;
    • & 38 Prokurator, wykonując samodzielnie czynności określone w ustawach, jest odpowiedzialny za prawidłowość i terminowość tych czynności, a zwłaszcza za treść i formę postanowień, zarządzeń i innych pism procesowych oraz rzetelność ustnych sprawozdań i ścisłość informacji.
  • Prokurator jako niezależny, czyli wykonujący samodzielnie czynności określone w ustawach, jest odpowiedzialny tzn., że odpowiada za prawidłowość i terminowość tych czynności a zwłaszcza postanowień, zarządzeń i innych pism procesowych, a więc z regulaminu wynika, że ponosi odpowiedzialność za swoje czynności określone w ustawach w tym za terminowość, tym samym nie może to zostać uznane za naruszenie niezależności w prawidłowym tego słowa znaczeniu.
  • Jeszcze jeden cytat w którym przedstawiono kolejny argument do wyłączenia od rozpoznania zarzut z art. 304b k p k;

„Dla takiej oceny podniesionego przez Pana zarzutu naruszenia dyspozycji art. 304 b k.p.k. istotne znaczenie ma fakt, że wskazany przepis nie określa terminu wydania potwierdzenia złożenia zawiadomienia. Przepis ten wskazuje na obowiązek wydania takiego dokumentu, który przez prokuratora referenta został zrealizowany.”

  • Dla porównania i jasności przytoczę treść z zażalenia dotyczącą tego zarzutu;
    • Art. 304b k p k – podnosząc, że potwierdzenie wraz z postanowieniem o odmowie wszczęcia dochodzenia, zostało wydane po prawie dwóch miesiącach od złożenia zawiadomienia.”
  • Jak możemy przeczytać, nie wskazałem podnosząc ten zarzut nic, co miałoby oznaczać naruszenie terminu, z tego co autor napisał, można zrozumieć, że skoro przepis nie określa terminu na przeprowadzenie czynności, to znaczy, że wskazana w przepisie czynność może być wykonana w każdym czasie. Szkoda tylko, że autor nie odniósł się do kolejnych podniesionych zarzutów w których już ustawodawca określił termin a więc art. 305 i art. 307 k p k, które dotyczą wydania postanowień. W podnoszeniu zarzutu z 304b k p k wskazałem, że potwierdzenie wraz z postanowieniem zostało wydane po prawie dwóch miesiącach, więc skoro na wydanie postanowienia jest określony czas, to oznacza, że wcześniej powinno zostać wydane potwierdzenie przyjęcia zawiadomienia, by od tego czasu liczyć czas na wydanie postanowienia, a nie wydanie w tym samym dniu, gdzie i tak postanowienie wydano miesiąc po ustawowym terminie.
  • Jeszcze tylko wrócę do zacytowanej treści „W pozostałej części pismu temu nadano stosowny bieg procesowy, o czym był Pan informowany w odrębnej korespondencji”. Rozumiem, że autor miał tu na myśli zawiadomienie o przekazaniu zażalenia do Prokuratury Regionalnej w Katowicach, za tym zostało ono przekazane w części podniesionych zarzutów z art. 60, art. 305 & 1, art. 307 & 1 oraz art. 309 k p k. W tym miejscu chciałbym szczególnie zwrócić się do autora decyzji, żeby odpowiedział na jedno pytanie prostego człowieka nie mającego wykształcenia prawniczego;
    • Na czym polega różnica, że na podstawie art. 7 & 1 Pp, który mówi o niezależności prokuratora należy wyłączyć z zażalenia podniesiony zarzut naruszenia art. 304b k p k, natomiast kolejne zarzuty naruszenia art. 305 & 1 i art. 307 & 1 k p k, można zaskarżyć?
    • Czy w przypadku wydania potwierdzenia prokurator jest niezależny a w przypadku postanowienia jest zależny?
  • Na końcu autor poucza mnie, wskazując podstawę do pouczenia w brzmieniu.
    • & 387 Skarga lub wniosek ponownie wniesione w sprawach już wyjaśnionych, niezawierające nowych okoliczności, pozostawiane są bez biegu. O pozostawieniu skargi lub wniosku bez biegu oraz o przyczynie tej decyzji zawiadamia się wnoszącego, informując, że kolejna skarga lub wniosek niezawierające nowych okoliczności zostaną pozostawione bez biegu.
  • Muszę przyznać, że w pierwszej chwili odebrałem pouczenie bardziej jako zastraszenie, ale rozumiem prokurator musi być stanowczy, tym bardziej będąc na stanowisku zastępcy Prokuratora Okręgowego, to coś więcej niż szeregowy prokurator delegowany z Rejonowej do Okręgowej Prokuratury. Tylko gdyby miał Pan taką możliwość zapoznania się z tym artykułem, to proszę sobie zapamiętać, że na podstawie regulaminu wewnętrznego itd. Prokuratury, może Pan pouczać prokuratorów a nie stronę, ponieważ strony nie dotyczy regulamin, tym bardziej wydany rozporządzeniem a więc aktem prawnym niższego rzędu, proszę też zapamiętać sobie, że w tej sprawie zastosowanie mają przepisy zawarte w Kodeksie postępowania karnego. A nadto Panie zastępco Prokuratora Okręgowego w Gliwicach Damian Sztachelek nie tylko nie wyjaśniło to pismo sprawy, dlaczego przekazano zażalenie do Prokuratury nadrzędnej a nie do Sądu Rejonowego jak było kierowane przez strony, ale wręcz przeciwnie jeszcze więcej zrobił pan bałaganu, być może taki był tego cel. Długo się zastanawiałem, czy ogólnie reagować na to pismo, czy dać sobie spokój, w końcu jednak postanowiłem odpowiedzieć.
  • Na koniec tylko napiszę, że tak jak przypuszczałem, tylko zależny prokurator jest wstanie napisać takie brednie. Autor karierę zaczynał w Prokuraturze Rejonowej Gliwice Zachód, by w krótkim czasie awansować do Prokuratury Okręgowej w Bielsku Białej, tam objął funkcję zastępcy Prokuratora Okręgowego, następnie powrócił do Gliwic, gdzie pełni funkcję zastępcy Prokuratora Okręgowego wynika to z źródeł „Państwo PiS” oraz „pk.gov.pl
  • Jedno muszę przyznać, że autor tego pisma zaskoczył mnie pozytywnie, dlatego, że przesłał pismo (decyzję) za pomocą poczty elektronicznej, ale nie do końca w sposób poprawny, gdyż nie podpisał się elektronicznym podpisem. Jeszcze tylko pozwolę udostępnić sobie artykuł, który dzisiaj pojawił się na Onet.pl, ponieważ nawiązuje do sprawy o zniesławienie, więcej w komentarzu napisanym w udostępnieniu artykułu.

Rozpoznano zażalenie

  • W dniu 30 marca 2022 r. prokurator Prokuratury Okręgowej delegowany do Prokuratury Regionalnej w Katowicach – Daniel Królczyk wydał postanowienie dotyczące złożonego zażalenia i postanowił;
    • – utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia, w sprawie o czyn z art. 212 & 1 kk, sygn. akt 3014-2 Ds.4.2022 oraz
    • – uznać za zasadne ww. zażalenie, w zakresie braku czynności powiadomienia w terminie 6 tygodni o wydaniu postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego w sprawie o czyn z art. 212 & 1 kk, sygn. akt 3014-2 Ds.4.2022, przez organ procesowy.
  • Podstawą prawną takiego rozstrzygnięcia mają być następujące przepisy prawa, wskazane w postanowieniu, art. 306 & 1 i 3 k p k, w zw. z art. 325a & 2 k p k, art. 437 & 1 k p k, art. 465 & 1 i 2a k p k i art. 467 & 1 i 2 k p k, ponieważ część z nich została wcześniej przytoczona, dlatego poniżej przytoczę tylko te które nie zostały wcześniej zacytowane;
    • art. 306 & 3 Jeżeli osoba lub instytucja, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie, nie zostanie w ciągu 6 tygodni powiadomiona o wszczęciu albo odmowie wszczęcia śledztwa, może wnieść zażalenie do prokuratora nadrzędnego albo powołanego do nadzoru nad organem, któremu złożono zawiadomienie.
    • art. 325a & 2 Przepisy dotyczące śledztwa stosuje się odpowiednio do dochodzenia, jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
    • art. 437 & 1 Po rozpoznaniu środka odwoławczego sąd orzeka o utrzymaniu w mocy, zmianie lub uchyleniu zaskarżonego orzeczenia w całości lub w części.
    • art. 465 & 1 Przepisy dotyczące zażaleń na postanowienia sądu stosuje się odpowiednio do zażaleń na postanowienia prokuratora i prowadzącego postępowanie przygotowawcze.
    • art. 467 & 1 Przepisy rozdziału niniejszego stosuje się odpowiednio do przewidzianych w ustawie zażaleń na czynności lub zaniechanie czynności.
    • art. 467 & 2 Uznając zasadność zażalenia, organ odwoławczy stwierdza niezgodność czynności z prawem lub brak czynności i zarządza, co należy, zwłaszcza w celu naprawienia skutków uchybienia oraz zapobieżenia podobnym uchybieniom w przyszłości, a także podejmuje inne przewidziane w ustawie środki.
  • Dalsza część postanowienia, to jego uzasadnienie. Na początku uzasadnienia prokurator rozpoznający zażalenie przytacza treść wydanego postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, a następnie przytacza treść złożonego zażalenia, w tym wskazane przepisy prawa, które zostały naruszone przez wydającego postanowienie o odmowie. W dalszej części uzasadnienia piszący, to uzasadnienie stwierdza, że skarżący czyli ja,
    • „polemizuje z argumentami zaskarżonej decyzji i oceną prokuratora, wskazując między innymi, iż ze stwierdzeniem przez niego braku interesu społecznego w objęciu ściganiem z urzędu publicznym trudno się zgodzić, ponieważ
  • Tutaj należy zauważyć, że w przytoczonej treści znajdują się moje słowa zawarte w zażaleniu „Ze stwierdzeniem braku interesu społecznego w objęciu ściganiem z urzędu tego przestępstwa, trudno się zgodzić, ponieważ i dalej prokurator cytuje treść mojego zażalenia
    • „nie dotyczy to pojedynczej jednostki, a nadto prawdopodobnego przestępstwa dopuścił się funkcjonariusz pełniący misję publiczną”
  • Jednocześnie pomijając dalszą treść tego fragmentu zażalenia, „który powinien kierować się zasadami etyki w tym zasadą praworządności działając na podstawie przepisów i w granicach prawa, kierując się interesem publicznym. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż prawdopodobnie ten sam funkcjonariusz dopuścił się innego przestępstwa, w tym przestępstwa objętego śledztwem nadzorowanym, przez Prokuraturę Okręgową w Gliwicach„. Więc pytanie;
    • Dlaczego rozpoznający zażalenie, w swoim uzasadnieniu pomija tak istotną rzecz o której pisałem w zażaleniu?
    • Dlaczego brak odniesienia, do okoliczności związanej z możliwością popełnienia również innego przestępstwa przez funkcjonariusza publicznego o którym również wskazałem w zawiadomieniu?
  • Dalej prokurator pisze w uzasadnieniu;
    • „Mając na uwadze powyższe, zauważyć należy, co następuje.”
  • Po czym przytacza treść art. 465 & 2a k p k, a następnie pisze tak;
    • „Ściganie przestępstw prywatnoskargowych w trybie publicznoskargowym stanowi wyjątek od reguły i następuje gdy przemawia za tym interes społeczny, który jest sumą interesów partykularnych urzeczywistniających się w ocenie konkretnego zdarzenia. Zgodnie z stanowiskiem doktryny „interes społeczny” wymaga ingerencji prokuratora – w trybie art. 60 & 1 k p k, gdy przykładowo pokrzywdzonym jest nieletni, czy osoba nieporadna ze względu na sytuację życiową, czy jej właściwości osobiste.”
  • Przytoczę tutaj wskazany przepis prawa z Kodeksu postępowania karnego;
    • art. 60 & 1 W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego prokurator wszczyna postępowanie albo wstępuje do postępowania już wszczętego, jeżeli wymaga tego interes społeczny.
  • Odnosząc się do pw. cytatu, pierwsza myśl, która pojawiła się w głowie po przeczytaniu tego fragmentu, to chciałbym zobaczyć minę rzeczniczki prasowej Komendanta Głównego Straży Granicznej por. Anny Michalskiej, która rzekomo została zniesławiona przez jednego z aktorów, czytając postanowienie prokuratora, że przestępstwem polegającym na jej zniesławieniu zajmie się z urzędu prokurator, ponieważ wymaga tego interes społeczny, gdyż pokrzywdzoną jest osoba nieporadna ze względu na sytuację życiową lub jej właściwości osobiste. Druga myśl związana z tym fragmentem, to chciałbym usłyszeć wyjaśnienie autora treści, jak jego interpretacja „interesu społecznego” w moim przypadku ma się do przypadku rzeczniczki prasowej, gdzie w jej przypadku prokuratura postawiła zarzuty aktorowi, który miał ją zniesławić.
  • Patrząc na te dwa przypadki zniesławienia, tj. w moim przypadku funkcjonariuszka publiczna, która wydając decyzję, lub pod nią się podpisująca, dopuszcza się w niej zniesławienia a zarazem pomówienia mojej partnerki, mojej osoby oraz spółki, która posiada własną osobowość prawną – prokurator odmawia wszczęcia postępowania w związku z tym, że nie wymaga tego interes społeczny. W przypadku pani rzecznik prasowej, gdzie rzekomo jako funkcjonariusz publiczny miała zostać zniesławiona przez aktora – prokurator nie tyle, że wszczął postępowanie, co też postawił zarzuty aktorowi. Więc pytanie;
    • Czym się różni interes społeczny w sytuacji zniesławienia funkcjonariusza publicznego, od interesu społecznego w sytuacji, gdy funkcjonariusz publiczny dopuszcza się zniesławienia?
  • Teraz pozwolę sobie zacytować fragmenty z publikacji, do której załączam link na końcu cytatu;

Przykładem przepisu zawierającego odesłanie do interesującej mnie kategorii jest art. 213 § 2 k.k.,
który mówi, że nie popełnia przestępstwa określonego w art. 212 § 1 lub 2 ten, kto publicznie podnosi lub rozgłasza prawdziwy zarzut:
1) dotyczący postępowania osoby pełniącej funkcję publiczną lub
2) służący obronie społecznie uzasadnionego interesu.

Artykuł 212 k.k. opisuje znamiona typów czynów karalnych określanych jako ,,zniesławienie’’ bądź ,,pomówienie’’. Ich istota sprowadza się do zachowania, przez które sprawca przypisuje innemu podmiotowi negatywnie oceniane właściwości lub postępowanie, co może doprowadzić do poniżenia go w opinii publicznej bądź też narazić na utratę zaufania potrzebnego do zajmowania danego stanowiska, wykonywania zawodu lub prowadzenia określonego rodzaju działalności.

J. Raglewski pisze w tym kontekście, że kryterium obrony społecznie uzasadnionego interesu należy rozmieć w sposób zobiektywizowany. Nie chodzi tu jedynie o subiektywne przekonanie sprawcy, że stawiane przez niego zarzuty służą obronie społecznie uzasadnionego interesu. Dodaje, że na gruncie art. 213 § 2 k.k. chodzi o ,,interes społecznie uzasadniony’’, a nie o ,,interes społeczny’’.
Zakres pierwszego z wymienionych zwrotów normatywnych jest szerszy: społecznie uzasadnione mogą być bowiem również działania podejmowane w interesie jednostki. Jest to właśnie podstawowa cecha odróżniająca obie klauzule

07. ARTUR ŻURAWIK RPEiS 2_2013.pdf (amu.edu.pl)
  • Jak wynika z tego cytatu, to nie chodzi o klauzule „interesu społecznego” tylko o „interes społecznie uzasadniony”, gdzie drugi zwrot normatywny jest szerszy, gdzie społecznie uzasadnione mogą być również działania podejmowane w interesie jednostki. W tej kwestii przytoczę jeszcze jeden fragment;
    • „Odmowa wszczęcia postępowania o czyn prawnoskargowy z art. 212 & 1 kk, nie zamyka przy tym […] prawa do sądu, bowiem ma on prawo wnieść prywatny akt oskarżenia, po spełnieniu wymogów określonych w art. 487 k p k, ograniczając się do oznaczenia osoby oskarżonego, zarzucanego czynu i dowodów na których opiera on oskarżenie. Dowodem tym mogą być przykładowo zeznania świadków, czy dokumenty załączone przez oskarżonego do akt sprawy.
  • W pierwszej kolejności, faktycznie takie prawo posiadam, żeby wnieść prywatny akt oskarżenia, jednak zgodnie z przywołanym przepisem prawa;
    • art. 487 Akt oskarżenia może ograniczyć się do oznaczenia osoby oskarżonego, zarzucanego mu czynu oraz wskazania dowodów, na których opiera się oskarżenie.
  • Rodzi się pewien problem, dotyczący oznaczenia osoby oskarżonej, która dopuściła się czynu z art. 212 & 1 kk, ponieważ na dokumencie, w którym nas zniesławiono widnieją nazwiska dwóch funkcjonariuszek publicznych, w związku z tym nie mamy możliwości oznaczyć osobę oskarżoną. W takim przypadku musielibyśmy oskarżyć dwie osoby, tym samym, wobec jednej z nich zarzut byłby bezpodstawny i tym samym osoba bezpodstawnie oskarżona mogłaby nas oskarżyć o pomówienie. Kolejna rzecz to wskazanie dowodów na których opiera się oskarżenie, jak dla mnie osobiście wystarczającym jest dowód w postaci dokumentu „Wynik kontroli”, w którym jedna z dwóch osób napisała słowa, które nie polegają na prawdzie, a jednocześnie nas pomawiają i zniesławiają, co doprowadza do utraty zaufania potrzebnego dla prowadzenia określonego rodzaju działalności. Nie widzę możliwości, bym w prywatnym akcie oskarżenia miał możliwość wykazania dowodów w postaci zeznań świadków, czy dokumentów załączonych przez oskarżoną.
  • Teraz przejdę do drugiej kwestii rozpoznanego zażalenia, czyli niewydania w ustawowym terminie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, jak i potwierdzenie przyjęcia zawiadomienia.
  • Więc tak w tej kwestii wydający postanowienie na zażalenie na początku przywołuje przepisy, które wskazałem w zażaleniu art. 305 & 1 k p k, art. 306 k p k i art. 307 & 1 k p k oraz na podstawie art. 306 & 3 k p k stwierdził, że należało uznać zażalenie w zakresie przekroczenia wskazanego terminu, jednocześnie uznając, że zgodnie z art. 325a & 2 k p k przepisy dotyczące śledztwa stosuje się odpowiednio do dochodzenia, jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej, w tym przypadku nie można mówić, że można wskazać w odmowie wszczęcia dochodzenia podstawę prawną, dotyczącą śledztwa. Ponieważ ustawodawca wskazał podstawę prawną do odmowy wszczęcia śledztwa jak i do odmowy wszczęcia dochodzenia. Teraz cytat;
    • „Jednakże należy zauważyć, że stwierdzenie zasadności zażalenia w zakresie ww. bezczynności organu procesowego w podjęciu czynności, nie miało wpływu na treść zaskarżonego postępowania, którego odpis został […] doręczony wraz potwierdzeniem z dnia 13 stycznia 2022 roku złożenia zawiadomienia o przestępstwie.”
  • Oczywiście, ktoś może powiedzieć, że to co napiszę poniżej, to zwykłe czepianie się o błąd literacki, ale czy jest on przypadkowy mam pewne wątpliwości. Autor stwierdza, że fakt, iż zażalenie w tej części jest zasadne, to jednak nie ma ono wpływu na treść i tu miało być postanowienia, a nie postępowania, co mogę zrozumieć. Natomiast ciężko już zrozumieć dalszy fragment cytatu „którego odpis został […] doręczony wraz potwierdzeniem z dnia 13 stycznia 2022 roku złożenia zawiadomienia o przestępstwie.” Z tego fragmentu wynika, że odpis postanowienia, który doręczono mojej osobie miałby dotyczyć złożonego w dniu 13 stycznia 2022 r. zawiadomienia o przestępstwie, gdzie faktycznie zawiadomienie zostało złożone w dniu 16 listopada 2021 r. Kolejny cytat;
    • „w doktrynie krytykuje się przy tym użycie w Kodeksie postępowania karnego określeń „odmowa wszczęcia śledztwa lub dochodzenia„. Wynika z nich, że organ procesowy odmawiający wszczęcia postępowania nie powinien określać w takim orzeczeniu formy postępowania przygotowawczego, skoro nie znalazł podstaw do jego wszczęcia. Za właściwsze należało zatem określenie „odmowa wszczęcia postępowania przygotowawczego […] w świetle treści przepisu art. 309 k p k, czy też z przytoczonych poglądów doktryny nie ma wpływu na treść podjętej w sprawie decyzji merytorycznej, kończącej to postępowanie, a zatem rozstrzygnięcia niniejszej sprawy”.
  • Dla jasności wyjaśnię pojęcie słowa „doktryna”, otóż jest to nic innego jak opinia uczonych prawników. Za tym rodzi się pytanie;
    • Czy fakt, że w doktrynie krytykuje się zapisy ustawy Kodeks postępowania karnego, ma znaczenie dla wyjaśnienia czy wydający postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia art. 325e & 1 k p k, może wskazać podstawę prawną dotyczącą wszczęcia śledztwa art. 305 & 1 k p k?
    • Czy opinia uczonych prawników (doktryna prawa), jest ponad ustawami?
    • Czy doktryna prawa nie powinna być uznawana przez władzę ustawodawczą a nie wykonawczą, czy sądową?
  • Nie zgodzę się również z tym, że skoro organ nie znalazł podstaw do wszczęcia postępowania, więc nie powinien określać formy postępowania przygotowawczego. Po pierwsze organ wydający postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia nie stwierdził braku podstaw do jego wszczęcia, tylko brak interesu społecznego do prowadzenia z urzędu postępowania. Po drugie zawiadomienie dotyczyło możliwości popełnienia przestępstwa przez funkcjonariusza publicznego, który został ujęty w katalogu spraw, dla których prowadzi się śledztwo art. 309 & 3 k p k, tym samym już ten przepis kwalifikuję do wszczęcia śledztwa a nie dochodzenia. Na tym praktycznie zostało zakończone postanowienie dotyczące zażalenia i tym samym została zamknięta sprawa zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa z art. 212 & 1 kk, przez funkcjonariusza publicznego. Pytanie;
    • Czy prokurator, który naruszył przepisy ustawy Kodeks postępowania karnego, co potwierdza rozpoznający zażalenie prokurator nadrzędny, zostanie zgodnie z art. 139 & 1 ustawy – Prawo o prokuraturze upomniany na piśmie?

Informacje prawne

Tyko merytoryczne komentarze

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

%d bloggers like this: